Je kunt er bij wijze van spreken vergif op innemen. Zodra er weer eens groot alarm klinkt over de staat van de hedendaagse man levert dat reacties op in de trant van: mannen moeten niet zo zeiken, ze zijn op deze wereld lang genoeg de baas geweest. (In mijn journalistenleven heb ik, ongelogen, het onderwerp vijf keer zien komen en gaan, en telkens was dit het patroon.)
Zie het ingezonden briefje dat afgelopen maandag op deze pagina’s stond. ‘Guttegut’, schreef een lezer uit Wageningen. ‘Vrouwen moeten al eeuwenlang laveren tussen onhaalbare en tegenstrijdige verwachtingen, en als ze daarover klagen heet dat ‘feminisme’ en ‘activisme’. Maar nu wij mannen aan de beurt zijn, is het een ernstig maatschappelijk probleem waarover gewichtige deskundigen aan het woord komen.’
Over de auteur
Elma Drayer is neerlandicus en journalist. Ze schrijft om de week een wisselcolumn met Asha ten Broeke.
De lezer reageerde op de interessante reportage van Haro Kraak en Loes Reijmer in de zaterdagkrant, waarin zes puberjongens uit Noord-Brabant zich bogen over de verzamelde werken van ene Andrew Tate. Naar verluidt verdient dit heerschap zijn boterham met influencen en andere, niet heel frisse activiteiten. Goddank bleken de scholieren behoorlijk te worstelen met de misogyne en gewelddadige boodschap die Tate uitdraagt, maar het artikel maakte wel duidelijk dat ze behoorlijk in de war zijn over hun mannelijkheid. De Brits-Amerikaanse publicist Richard Reeves, die net een boek over de materie schreef, bevestigde dat de zes niet uniek waren. ‘Er zijn veel jongens die zoekende zijn’, zei hij, ‘en een antwoord willen op de vraag: hoe kan ik een man zijn in deze tijd?’
Hoewel geboren en getogen in een ander lichaam kan ik me daar van alles bij voorstellen. Medelijden is te veel gezegd, maar mij lijkt het óók geen pretje om in dit tijdsgewricht een man te moeten zijn, laat staan om er tot een te moeten opgroeien.
Met dank aan het vigerende vinkjesevangelie moet je als man immers voortdurend horen dat je aan de top van de piramide der privileges staat. Zelf heb je daar betrekkelijk weinig zeggenschap over gehad, althans bij mijn weten. Je geslacht heb je nu eenmaal niet voor het kiezen – evenmin als trouwens je afkomst, je seksuele voorkeur of je huidskleur. Maar dat doet er om een of andere reden volstrekt niet meer toe.
Wat heet. Je hoeft de krant maar open te slaan, de televisie maar aan te zetten, de social media maar te bezoeken of je krijgt ingepeperd dat man-zijn iets is om je dood voor te schamen. Let wel, ongeacht wat je doet of laat. Ook al heb je nimmer een vrouw onwelvoeglijk in de ogen gekeken, ook al is je geweten brandschoon en gedraag je je onberispelijk, als man draag je per definitie de erfzonde van het patriarchaat met je mee. Ben je per definitie verdacht.
Klein voorbeeld uit vele: eerder deze maand schreef actrice Joy Delima in haar rubriek in het zaterdagmagazine van deze krant dat ze benieuwd was naar hoe het zou zijn als de wettelijke definitie van verkrachting voortaan ‘seks zonder instemming’ zou luiden en als iedereen die dit overkwam aangifte zou doen. Hoeveel mannen, vroeg ze zich af, zouden er dan nog rondlopen zónder strafblad? Het bleek een retorische vraag. Nogal magere bewijsvoering: zelf kende ze ‘eigenlijk bijna geen vrouw’ die nooit seks zonder instemming had meegemaakt.
Niet eens zo losjes suggereerde ze aldus dat in elke man een primitieve gorilla schuilt die niets liever doet dan koste wat kost zijn seksuele gerief halen. Zou een mannelijke auteur zulke grove gemeenplaatsen debiteren over vrouwen, het huis was dagenlang te klein geweest. Volkomen terecht was hij weggezet als seksist. Nu het omgekeerde gebeurde las ik in de brievenrubriek welgeteld één protest (‘Ik ben geen verkrachter en zal het nooit worden’).
Ik weet het, ik weet het. Tot nu toe zijn het vooral praatjesmakers als Thierry Baudet en de Canadese goeroe Jordan Peterson die zich opwinden over de teloorgang van de man. Hoe hinderlijk ook, dat betekent natuurlijk niet dat anderen van de weeromstuit helemáál geen vraagtekens mogen plaatsen bij het huidige manbeeld.
Naar mijn smaak verdient het thema ons aller aandacht. Het is te belangrijk om over te laten aan sneurechts.
Source: Volkskrant