Een van de laatste lolletjes die ik met mijn vader heb gehad toen hij nog leefde, was samen met de zelfscanner door de Albert Heijn lopen. Hij kende dat apparaat nog niet, we scanden ons rot, een hele wagen vol, en toen we de winkel uitliepen riep hij uit: ‘Dus dan was eigenlijk alles gratis!’
Zo zijn meer mensen de zelfscanner sinds die tijd gaan opvatten, iedereen jat zich suf, en daardoor heb ik dus elke keer als ik afreken bij de zelfscankassa controle. Dat moment is altijd lastig. Ten eerste interfereert het met de 2 minuten en 40 seconden die ik hooguit in de supermarkt wil doorbrengen. Ik vind het ook confronterend dat de meneer of mevrouw van de controle kan zien hoe warrig ik mijn tas inpak (anderhalve liter melk op frêle aardbeien) en niemand hoeft te weten dat wij thuis Sprinklins eten, een toetje waarvan de fabrikant nota bene zelf zegt dat het alleen een ‘af en toetje’ is.
Al die controles, terwijl ik dus heel goed kan zelfscannen. Ik hoef helemaal niet gecontroleerd te worden. De gangpaden van mijn lokale supermarkt zijn door mijn voeten ingesleten zoals de trappen van het Vaticaan door de voeten van de paus. Ik beweeg vloeiend, snel, geruisloos door de winkel, ben pavlovachtig afgesteld op het geluidje van de Bonus – half klingeltje, geen Bonus, nog eentje pakken, wel Bonus –, vergeet nooit iets te scannen, gooi alles direct in de eigen tas zodat er in het kader van de tijdsbesparing geen overheveling van mandje naar tas hoeft plaats te vinden.
En: ik steel nooit iets. Ja, ik ben heel bijzonder.
Zoals er een bonussysteem bestaat voor trouwe klanten, of eigenlijk voor iedere onverlaat die van de caissière een bonuskaart geleend heeft, wil ik dat er nu een waarderingssysteem komt voor trouwe, snelle zelfscanners. Die aardige mensen die zich maar een paar minuten in je winkel ophouden en in die korte tijd toch extreem veel boodschappen doen. Dat efficiënte leger zelfwerkende klanten dat talloze parttimers bespaart. De betrouwbare types die gewoon nooit iets stelen, zelfs niet een losse vleestomaat die je makkelijk in een krocht van je boodschappentas zou kunnen verstoppen.
Ik wil dat Albert Heijn, en dat kunnen ze zo, want ze weten ook hoeveel Sprinklins ik dit jaar heb gekocht, in mijn systeem ziet dat ik een honderd procent scanscore heb en dat ik na de controle altijd vriendelijk tegen de medewerker van de controle heb gezegd: ‘Ik pak mijn tasje zelf wel weer in, hoor, geen probleem.’
Als beloning wil ik nooit meer controle, en gewoon weer in 2 minuten en 40 seconden door de winkel heen.
Source: Volkskrant