‘Het kost mij evenveel energie om de positieve dingen te zien, als boos zijn op dat ik ziek ben. Als ik naar de positieve dingen kijk, krijg ik daar tenminste nog energie voor terug.’
Als je de 13-jarige Myrthe hoort praten, kun je bijna niet geloven dat ze een vroege tiener is. Myrthe is een van de hoofdrolspelers in het indrukwekkende Niet klein te krijgen, waarin Paul de Leeuw een jaar lang vijf tieners volgt met een levensbedreigende ziekte. Hun lot is vaak nog niet bezegeld, maar de tieners zitten wél midden in een loodzwaar behandelingstraject. Geen van hen laat zich daardoor uit het veld slaan: ze halen hun kracht en energie uit een ontzagwekkende hoeveelheid hoop en veerkracht.
In de aflevering van dinsdag volgden we de verhalen van Emelie (11), die een ernstige hersentumor heeft, de 15-jarige Tibbe, die zijn been gedeeltelijk moet laten amputeren omdat er een tumor in zit, en de 13-jarige Myrthe, die een agressieve vorm van leukemie heeft, waarvoor ze een loodzware stamceltransplantatie moet ondergaan.
Programma’s als Niet klein te krijgen maken deel uit van een televisiegenre waarmee ik zelf op voorhand altijd enige moeite heb, puur door de (egoïstische) angst om emoties te inhaleren. De makkelijke oplossing is vaak om dan maar te kijken naar een nietszeggend, oersaai programma op RTL 4, waarin een groep BN’ers een huis opknapt (zie ‘The Interior Project VIPS’). Het is tv om lekker cynisch over te zijn, en dat lijkt een veel veiliger vluchtheuvel dan een programma vol ogenschijnlijk zware emoties.
Maar Niet klein te krijgen is een programma waarvan de levenslust in zekere zin júíst afspat. Het maakt De Leeuw de perfecte presentator, omdat hij nergens zo goed is als in de schemerzone tussen empathisch en plagerig. De Leeuw begrijpt dat niemand iets opschiet met uitsluitend loodzware gesprekken, en kiest daarom vooral voor invoelende vrolijkheid, waarbij hij tegen de kinderen vaak eenzelfde toon aanslaat als tegen de volwassenen.
Dat is terecht, want de tieners zijn door hun ervaringen vaak bijna zélf volwassenen, al blijft het verlangen om gewoon kind te zijn óók voortdurend aanwezig. Dat zien we bij Emelie, die gewoon haar verjaardag viert met haar tweelingzus en vriendinnen. Dat zien we bij Tibbe, die nog één keer ‘compleet’ (met beide benen) naar De Efteling wil, omdat hij daar al jaren over vlogt. En we zien het óók bij Myrthe, die gewoon weer een keer hoopt te kunnen winkelen in haar favoriete winkel.
Niet klein te krijgen vertelt daarmee verhalen die over veel meer gaan dan die verdomde ziekte. Met zo’n schitterend programma hoef je als kijker met een irrationele angst voor te veel emoties niet meer op zoek naar een vluchtheuvel.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden