‘De NPO-serie Dag & Nacht is eigenlijk een Nederlandse bewerking van een Deense serie (Dag & Nat). Kim van Kooten heeft het scenario en de dialogen naar het Nederlands toegeschreven, en ze speelt ook de hoofdrol.
‘Dag & Nacht speelt zich af in een groot ziekenhuis bij de verloskundeafdeling, waar Kim van Kooten als Ella het hoofd van is. Denk nu niet meteen: ‘Alweer een ziekenhuisserie?’ Dag & Nacht is namelijk knap gemaakt: de serie treft precies hoe de ziekenhuisafdeling twee dingen tegelijk is, voor degenen die er werken en degenen die langskomen. De langskomers zijn bevallende moeders en zenuwachtige vaders, die staan voor een levensveranderd en bijzonder moment in hun leven. Voor de werkenden is dat totaal anders, voor hen is de afdeling gewoon een werkplek met routine.
‘Het aantrekkelijke van ziekenhuisseries is dat er telkens nieuwe patiënten binnenkomen. Dat is een handig excuus om nieuwe personages, en daarmee steeds nieuwe verhalen, te introduceren. Een geboorte kan een cliché zijn, met veel gepuf en gedoe, maar dat is in Dag & Nacht behoorlijk realistisch gedaan: zowel de sfeer van de afdeling, met wat er wel en niet goed kan gaan en hoe de artsen daarmee omgaan. Elke aflevering speelt zich in een bepaalde maand af, met een verhaaltechnische reden die ik natuurlijk niet ga spoilen.
‘De mengeling van drama, humor en emotionele geboortescenes werkt heel sterk. Meteen in de eerste aflevering zit een cliffhanger waarvan je meteen merkt: dit is de rode draad, hup door naar de volgende aflevering, zoals Arno Haijtema al schreef. De serie is een goede mix van zowel kleine anekdotes en emotionele gebeurtenissen, als wat er zoal gebeurt op de werkplek: onderlinge verhoudingen, gesprekken in de kantine over collega’s, bezuinigingen en oververmoeidheid. Van Kooten kan heel goed personages treffen, in hoe ze praten of juist misprijzend zwijgend toekijken. De rol van Gijs Naber, die de ziekenhuisdirecteur speelt, is daar een goed voorbeeld van: een hork van een vent die telkens verschrikkelijke dingen zegt terwijl hij wegloopt. Dat soort types zet Van Kooten heel goed in de dialogen neer.’
‘De serie The English (Dinsey+) speelt zich af in de tweede helft van de negentiende eeuw, in een nog niet door westerlingen overgenomen stuk land in de Verenigde Staten. In de eerste aflevering ontmoet je Cornelia Locke, een adellijke Engelse dame gespeeld door Emily Blunt, die op een wraakmissie is. Ze krijgt hulp van een van de oorspronkelijke bewoners Chaske Spencer (Eli Whipp) die scout is geweest in het Noord-Amerikaanse leger en een boerderij wil beginnen. De serie is geschreven en geregisseerd door Hugo Blick, die er bekend om staat veel aandacht voor de vrouwelijke hoofdrol te schenken, erg theatraal te zijn maar nooit echt hyperrealistisch.
‘Je ziet dat theatrale bijvoorbeeld in wat-ie heeft gedaan met het landschap, wat er heel mythisch uitziet. De camera is laag bij de grond, zodat de personages tegen de lucht afsteken, vaak tegen de avond gefilmd zodat het licht mooi is met lange schaduwen. Af en toe doet het aan de spaghettiwesterns denken: het is opgenomen in Zuid-Spanje, de muziek lijkt soms op de composities van Ennio Morricone, en de sfeer weer aan de Sergio Leone-westerns. Naast die tradionele western-componenten heeft Blick wel een moderne kijk. De focus ligt niet bij een sherrif of landverhuizer, maar een oorspronkelijke bewoner. Daardoor is The English een soort meta-western.’
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden