Wie gisteren rond twee uur, het moment van het vragenuur, rondkeek in de Tweede Kamer, kon zich bij iedereen die er rondliep – Kamerleden, bodes, bewakers – afvragen: voelt hij of zij zich hier wel veilig? Want vlak ervoor was het rapport verschenen over de sociale veiligheid van Kamerbewoners, zoals iedereen die in de Kamer werkt sprookjesachtig en toch treffend wordt genoemd. En met dat veiligheidsgevoel was het weer eens niet best gesteld.
Discriminatie, roddelen, pesten, schelden, schreeuwen, seksueel intimideren, met deuren gooien en algeheel, zoals dat heet, toxisch gedrag: allemaal aangevinkt.
Toch denkt uw verslaggever, maar dat is een aanname dus mogelijk ook toxisch en/of roddel, dat Eric van der Burg (VVD), de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid, zich niet onveilig voelt in de Kamer. Kamervragen beantwoordt Van der Burg steevast met een glimlach, hij is altijd monter en een beetje hees, ook al gaan de aan hem voorgelegde kwesties nooit over vrolijke zaken.
Eric van der Burg heeft een favoriete uitdrukking, die duister klinkt, maar juist heel positief is: ‘Daar zit geen licht tussen.’ Daarmee bedoelt hij: daarover verschillen we niet van mening. Dus als Roelof Bisschop (SGP) hem een kritische vraag stelt, zegt hij: ‘Er zit geen enkel licht tussen de heer Bisschop en mijzelf.’ Als Suzanne Kröger (GroenLinks) hem vraagt of zijn mening over asielzoekers overeenkomt met die van Mark Rutte, zegt Van der Burg: ‘Er zit geen licht tussen de antwoorden van de minister-president en mij.’
Van drie dingen kun je op aan in Nederland: er komen steeds meer asielzoekers aankloppen, er zijn steeds meer demente mensen, en steeds meer bejaarden vallen van hun elektrische fiets. En dat waren de onderwerpen van dit vragenuur.
Aan Van der Burg de taak om antwoord te geven op de ingewikkeldste van de drie kwesties: de enorme toename in het aantal asielzoekers. Joost Eerdmans van JA21 had vragen. Om in de sfeer van het rapport over onveilige gevoelens te blijven: Eerdmans sloot zijn vragen af met, objectief beschouwd, een passief-agressieve vraag: ‘Hoe vindt de staatssecretaris zelf dat het gaat?’ Alsof Eerdmans voelde dat dat een tikje toxisch was, voegde hij eraan toe: ‘Gewoon een heel algemene open vraag.’
Ehm, nou, nee. ‘Hoe vind je zelf dat het gaat?’ is de definitie van een niet-algemene en ook niet erg open vraag. Maar Van der Burg ging er ontspannen mee om, zoals met alles. ‘Hoe vindt u dat het gaat, wilt u weten. We hebben de boel in Nederland momenteel niet op orde.’
Verfrissend, als een staatssecretaris gewoon zegt dat de boel niet op orde is, al heb je er feitelijk gezien weinig aan. Het is in ieder geval de waarheid.
‘We hebben de boel niet op orde’ had ook het antwoord van minister Mark Harbers kunnen zijn aan Daniel Koerhuis (VVD), die vragen stelde over de explosieve groei van het aantal verkeersdoden. ‘We hebben de boel niet op orde’ had ook het antwoord van minister Conny Helder kunnen zijn op vragen van Liane den Haan (Fractie Den Haan) over een krantenbericht dat een dementerende vier loketten af moet om zoiets als een douchestoel te kunnen krijgen.
Maar dat zeiden ze niet. Mark Harbers kwam vooral met zijn masterplan voor bejaarde fietsers, een plan dat hij Doortrappen heeft genoemd. Nee, juist níét doortrappen!, dacht de argeloze toeschouwer. En Conny Helder zei, over het schrijnende geval van de dementerende met de vier loketten en de douchestoel: ‘Vier loketten is niet iets wat ik wil.’
Liane den Haan maakte zich, los van het teveel aan loketten, ook zorgen omdat een heleboel demente bejaarden niet eens weten dat ze een casemanager kunt inschakelen om loketten op te bellen. ‘Zij moeten dat mistige pad zelf ontdekken’, zei Den Haan. Ben je al dement, zit je ook nog op een mistig pad, wat je nota bene zelf moet ontdekken.
Met dat ontluisterende beeld bleven de toehoorders achter.
Aaf Brandt Corstius doet eens per week op geheel eigen wijze verslag van een debat in politiek Den Haag.
Source: Volkskrant