‘Zie je ertegenop?’, vroeg mijn vrouw. Ik zat voorovergebogen in mijn stoel, elleboog op tafel, hoofd leunend op mijn vuist. Dit alles in ochtendjas. Voor me stond een halflege kop koffie. ‘Hoezo?’, vroeg ik. Er is natuurlijk altijd wel iets om tegenop te zien, maar ik had niet het idee dat ik er meer levensmoe uitzag dan normaal in de ochtend. ‘Die diepe zucht’, zei ze. Ik was me van geen zucht bewust, maar snapte waar mijn vrouw op doelde. Over een paar uur zou ze de deur uitgaan en een week wegblijven, voor haar werk. Het huishouden en de zorg voor onze dochters en al dat soort dingen zouden dan een week lang voor mijn rekening zijn. Dat kwam later. Nu moest ik eerst even goed nadenken wat ik op haar vraag ging antwoorden.
Ja zeggen kon niet. Ik was net zelf een week weggeweest. Niet eens om te werken, gewoon voor de lol. Dus ik had geen enkel recht om ergens tegenop te zien. Het was nu gewoon mijn beurt. Oog om oog. En door wel te zeuren zou ik mijn vrouw kunnen opzadelen met een schuldgevoel en dat is natuurlijk slecht voor het patriarchaat (ik bedoel: goed voor het patriarchaat, maar dat is dus slecht). Bovendien: een weekje, wat is nou een weekje? Er zijn genoeg alleenstaande ouders die dit de hele tijd doen en die hoor je ook niet zeuren. (Toch?) Daarbuiten, de ervaring leert dat het allemaal wel meevalt. Mindset is key, zeg ik altijd, overal. Als je ervan uitgaat dat je alles zelf moet doen, ben je ook geen tijd en energie kwijt aan de vraag of de ander precies evenveel als jou doet en of het allemaal wel eerlijk verdeeld is.
Die duidelijkheid is ook fijn voor de kinderen: er is maar één kapitein op het schip. ‘Ik zit in mama’s team’, zei mijn jongste dochter laatst demonstratief, uit het niets, gewoon om me tergen. Nu kan ik dan antwoorden dat ze pech heeft, want mama is er niet hè, dus ben je nu nog zo stoer? Ik profileer me in dit soort weken graag als een benevolente dictator. Eentje die regeert met ijzeren vuist, maar royaal is met schermtijd en pizza. Dat zal de modelvaders en de momsplainers waarschijnlijk weer doen fronsen, maar laat uitgerekend zij nou niet erkend worden door deze dictatuur. Had ik eigenlijk al gezegd dat het ook gewoon heel gezellig is, zo’n week met z’n drieën? En dat je een excuus hebt om ’s avonds niet de deur uit te hoeven? Mindset. Key.
Ik nam een slok koffie en keek mijn vrouw aan. ‘Nee hoor’, antwoordde ik en trok er een plechtig hoe-kom-je-erbij-ik-zweer-het-hand-op-de-Bijbel-spuug-door-vingers-hoofd bij, ‘helemaal niet.’
Nou ja, misschien een beetje.
Source: Volkskrant