Joan Laporta had het kunnen zien aankomen. Iedereen die Real Madrid ‘de club van het regime’ noemt, gesteund door dictator Franco, kan een antwoord verwachten. In de geest van Santiago Bernabéu, de legendarische voorzitter, die ooit zei: ‘Als ik hoor dat Real Madrid het team van het regime is, wil ik schijten op de vader van wie dit zegt.’
Het antwoord van de Koninklijke was dit keer iets eigentijdser, maar het besmeurt het imago van de rivaal er niet minder om. Maandag kwam de voorzitter van Barcelona met de beschuldiging, dezelfde dag sloeg Real Madrid TV terug met een video. In vier minuten kwamen de medailles die Franco van Barcelona kreeg, zijn erelidmaatschap en de Catalaanse titels tijdens de dictatuur voorbij. Met aan het eind de vraag: wie is de club van het regime?
Over de auteur
Dirk Jacob Nieuwboer schrijft over voetbal en handbal voor de Volkskrant. Hij was eerder correspondent Turkije en politiek journalist.
De pijnlijke opsomming komt op een toch al pijnlijk moment voor de Catalaanse club. Laporta koos maandag zelf de aanval omdat Barcelona al maanden verdacht wordt van omkoping van scheidsrechters. De club moet uitleggen waarom er tussen 2001 en 2018 7,3 miljoen euro is betaald aan een bedrijf van voormalig scheidsrechtersbobo José Maria Enríquez Negreira.
Volgens Barcelona en Negreira, tussen 1994 en 2018 vicepresident van het Spaanse scheidsrechterscomité, zou hij alleen maar ‘technisch advies’ hebben gegeven, vooral uitleg bij scheidsrechterlijke beslissingen. Het Spaanse Openbaar Ministerie en de Uefa vragen zich af of dat echt zo is en hebben de zaak in onderzoek.
Real wrijft daarbij in het openbaar zout in de Catalaanse wonden. Zo liet de club weten bereid te zijn te getuigen als de rechter dat nodig vindt. Maandag was Laporta het zat en sloeg hij terug: ‘Iedereen weet dat Real een club is die in het verleden bevoordeeld is door scheidsrechters. Het was de club van het regime.’
Die visie op de geschiedenis is populair op de tribunes van Camp Nou. De club is in de loop der tijd vergroeid geraakt met het Catalaanse nationalisme, een symbool van het verzet tegen de regering in Madrid. Real zou de grote successen deels hebben te danken aan de goede banden met Franco.
In dat verhaal is Johan Cruijff de verlosser die Barcelona in 1974, in Franco’s nadagen, eindelijk weer kampioen maakte. Hij noemde zijn zoon bovendien Jordi en drukte erdoor dat de Spaanse autoriteiten, voor het eerst in decennia, die verboden Catalaanse naam moesten erkennen.
Het is niet onwaar, zoals het ook wel vaststaat dat Franco Real zag als een ambassadeur van zijn regime, maar zwart-wit is het niet. In de video overhandigt de dictator, die van 1939 tot en met 1975 aan de macht was, met een grote glimlach de ene beker na de andere aan Barcelona. Het laat ook zien dat Camp Nou niet altijd het hoofdkwartier van het verzet was. Het stadion werd geopend door een minister uit Franco’s regering, spelers van de club brengen de fascistische groet.
Real wijst er fijntjes op dat het onder onder Franco vijftien jaar moest wachten op het eerste kampioenschap. Die titel gaat dit jaar waarschijnlijk weer naar Barcelona, maar de reputatie buiten het veld brokkelt rap af.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden