Vandaag weer een fijn nieuw verhaal over huidaandoeningen. Niet bij mij dit keer, maar bij mijn jongste dochter. Het begon met een paar vlekjes, hier en daar verspreid over haar romp. Waterwratjes, dachten we. Bijna goed, het bleken waterpokken. Binnen een mum van tijd zat haar kleine lijfje onder de rode bulten en zweren. ‘U kunt haar paracetamol geven’, mailde de assistent van de huisartsenpraktijk, ‘en er zinkzalf op smeren, die u kunt kopen bij de drogist.’ Maar waarom zou je naar een medisch professional luisteren als je ook kunt afgaan op willekeurige tips van ongediplomeerde, anonieme mensen op het internet? Vaseline smeren, was het hoogst gewaardeerde advies op de website van Oma Weet Raad onder het kopje ‘waterpokken’. Sudocrem stond op twee.
Ik weet niet wie de oma achter Oma Weet Raad is, maar ze heeft me nog nooit teleurgesteld. Is er inkt van een balpen op je kleding gekomen? ‘Gewoon melk erop doen en even wrijven met een doek.’ Moet je een cd schoonmaken? ‘Smeer er wat tandpasta op.’ Tandpasta werkt ook geweldig bij aambeien. ‘Smeer regelmatig een klein beetje tandpasta op de aambeien. Mijn ervaring: verdwijnen als sneeuw voor de zon.’ Tomatensaus op je trui gemorst? Tandpasta. (Inmiddels heb ik voor allerlei verschillende zaken zo vaak Oma Weet Raad geraadpleegd dat ik zelf een kennisdatabank voor huishoudelijk ongemak zou kunnen beginnen, Julien Weet Raad. Het zou alleen niet een hele betrouwbare kennisdatabank zijn, want mijn antwoord op elk probleem is azijn. Of baksoda. Of een combinatie van die twee. Met het ontkalken van een koffieapparaat gaat het dan nog wel goed, maar voor schaafwonden wordt het al iets dubieuzer. Laat staan aambeien.)
De gouden tip voor waterpokken bleek niet tandpasta, maar een havermoutbad. Je neemt een hydrofiele luier (of een kaasdoek of een washand), schept daar wat havermout in, bindt het dicht met een elastiekje en laat het in een bad weken, samen met je kind. Het water krijgt een troebele, beige kleur, zoals een vervuilde rivier. Hier en daar drijft een ontsnapte havervlok. Het ziet er vrij goor uit, zeker in combinatie met een kinderlijf vol korsten en blaasjes. Als je net als ik gefascineerd bent door die slijmerige katoenen bal die als een half vergaan karkas van een konijn in het water drijft en er af en toe in knijpt, zul je zien dat er een stroperige, melkachtige substantie uit druipt. Ik zou het geen wondermiddel willen noemen, maar het helpt wel goed tegen de jeuk en lijkt ook het indrogen van de blaasjes te bespoedigen. Bovendien – en dit is een exclusieve bonustip van Julien Weet Raad – kun je na afloop het badwater gebruiken om havercappu’s te maken. Dit noem je een win-winsituatie.
Source: Volkskrant