Het begint met een onzorgvuldige parkeerbeweging op een Amerikaanse parkeerplaats voor een groot winkelbedrijf; anoniemer kan het allemaal niet. Maar het zet iets in beweging, als een eerste langzaam omvallende dominosteen, die in de tien afleveringen van Beef, de nieuwe serie van Netflix en productiemaatschappij A24, twee werelden, twee maatschappelijke klassen op elkaar laat knallen. Met kosmische gevolgen, voor mensen die elkaar anders nooit hadden ontmoet. Onvervalste road rage, zoals het verschijnsel in de VS heet (nee, ‘verkeersagressie’ dekt de lading niet), als een soort oerknal voor een zwarte komedie, drama of dramady, zo u wilt.
Over de auteur
Mark Moorman schrijft voor de Volkskrant over series, fotografie en populaire cultuur.
Danny Cho (Steven Yeun) heeft een matig lopend aannemersbedrijfje en torst de verantwoordelijkheid voor zijn broer én zijn ouders, die nog in Korea wonen en denken dat het veel beter met hun zoon gaat dan de bittere realiteit laat zien. En dan is er nog de criminele neef, die hem bij zijn zaakjes wil betrekken.
Amy Lau (Ali Wong) heeft een modieuze zaak, waarmee ze onder de naam Köyöhaus de huizen van de rijken in LA inricht. Ook zij staat onder hoogspanning. Ze staat aan de vooravond van een grote zakendeal en ze zit gevangen in een huwelijk waarvan ze niet zeker weet of het gebrek aan geluk haar eigen schuld is of die van haar man. Maar ja, zij heeft met al haar ambities de zorg voor hun kind overgedragen aan haar man, die kunstenaar is en van het kleien van vazen (afgrijselijk, of juist modieus?) zijn werk heeft gemaakt. Dan kan ze hem toch moeilijk gebrek aan initiatief verwijten?
Beide hoofdpersonen leven achter een façade. De verstarde glimlach van Amy, die hoort bij haar rol van selfmade vrouw, en het zelfvertrouwen dat Danny moet uitstralen naar zijn ouders en naar de wereld. Er is maar weinig voor nodig om het wankele bouwwerk van deze levens te laten bezwijken: een noodstop en een opgestoken middelvinger bijvoorbeeld. Een incident dat in tien compact vertelde afleveringen, via online getreiter en extreme pesterijen voor beide partijen op onvoorziene wijze compleet uit de hand loopt. Het inzicht arriveert, veel te laat overigens, dat ze elkaar wellicht nog het meest begrijpen, in een wereld die steeds meer ontregeld raakt.
Beef heeft veel te danken aan het scenario van Lee Sung Jin en aan Steven Yeun en Ali Wong, die hier de rollen van hun leven spelen; de komedie werkt omdat het drama zo hard binnenkomt, en andersom. Tegelijk is Beef een serie die vrijwel geheel gemaakt is met Aziatische Amerikanen, voor en achter de camera. Het speelt zeker een rol, maar subtieler en minder uitgesproken dan je wellicht denkt. Er is bijvoorbeeld het onderhuidse racisme als Amy te horen krijgt dat ze altijd zo’n zen-achtige uitstraling heeft. En er is de enorme druk die Danny voelt als oudste zoon om zijn familie vooruit te helpen, een niet uitsluitend, maar wel zeer Koreaans thema.
Ondertussen is Beef de beste en verrassendste nieuwe serie van het jaar.
★★★★★
Comedy/Drama
Tiendelige serie van Lee Sung Jin
Met Steven Yeun, Ali Wong, Joseph Lee, Young Mazino
Te zien op Netflix
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden