Het nerveuze piepen van ziekenhuisapparatuur op het ritme van de hartslag. De displays met bloeddruk die de blik opzuigen van iedereen die weleens meekeek op de spoedeisende hulp. De smetteloze uniformen van medici met geruststellende mededelingen die je toch altijd blijft wantrouwen. Ik was woensdagavond terug in het ziekenhuis, waar onlangs, o nee, ruim dertig jaar geleden, mijn eerste zoon ter wereld kwam. En waar ik naasten zag sterven of een vergeefse strijd tegen de dood zag voeren.
Nee, geen onverdeeld genoegen was de eerste aflevering van Dag en nacht, de dramaserie van Avrotros waarin klinisch verloskundige Ella (hoofdrol van Kim van Kooten, die tevens het scenario schreef) leiding geeft aan de verlosafdeling van een groot ziekenhuis. De hectiek, het kermen van vrouwen in barensnood, het lange wachten, het gevoel van machteloosheid en in de weg lopen dat aanstaande vaders beheerst: dat alles werd zo overtuigend in beeld gebracht en geacteerd dat het me soms de adem benam. Ik zwijg maar waarover ik niet kan spreken: hoe een barende vrouw zoiets ervaart.
Ziekenhuizen vormen het brandpunt van de samenleving. Nieuw leven, ziekte en dood worden er door systeemwandjes gescheiden, doodvonnissen uitgesproken, al dan niet pijnlijke behandelplannen opgesteld. Plekken van verdriet, pijn, opluchting en soms geluk. Dikwijls om te mijden, zo niet door documentairemakers en scenarioschrijvers, voor wie het een uitgelezen jachtterrein is met grote emoties en ingrijpende verwikkelingen.
In de horrorfabriek is de verlosafdeling een relatief veilige haven. ‘Hier beleef je een omgekeerd verkeersongeluk’, zegt Ella tegen een bezorgde vader: ook veel pijn, veel bloed en geschreeuw. Het verschil: ‘Hier kom je met een extra mens naar buiten, in plaats van er een kwijt te raken.’ En zo overheersen in Dag en nacht de euforische en hoopvolle momenten – broodnodig om als kijker niet af te haken.
Extreme werkdruk door personeelstekorten, gezinsperikelen, overspel tussen de kinderarts en Ella (een romantisch samenzijn tussen de – gestapelde – lakens in het linnenhok), de miserie van de senior verpleegkundige Trui, die na een uitputtende werkdag uitkijkt naar de date die ze straks heeft in de parkeergarage: ‘Op de een of andere manier val ik altijd tegen.’ Vakkundig, met humor en diepgang heeft Van Kooten de kiemen gelegd voor talrijke psychologische en relationele ontwikkelingen, die in de volgende zeven afleveringen de aandacht zullen opeisen. Allemaal bijzaken evenwel bij de nimmer aflatende zorg voor de vrouwen met hun weeën, complicaties (beknelde navelstreng, te kleine baby door alcoholisme van moeder, uitputting) en hun partners, die er aan de zijlijn alles aan doen het verkeerde te zeggen.
‘Rust je in het weekend goed uit?’, oppert Ella’s collega-minnaar aan het einde van haar te lange werkweek. ‘Je hebt vandaag negen kinderen gekregen.’
Négen. Na dertig jaar ben ik van de enige twee in mijn vaderbestaan nog niet bekomen.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden