N.B. Het kan zijn dat elementen ontbreken aan deze printversie.
Luister en wanhoop, schreef een Amerikaanse jurist over de ontspoorde krachtmeting tussen studenten en een onwelkome gastspreker. Op een audio-opname is te horen hoe het misgaat. De studenten joelen, schreeuwen en maken kotsgeluiden. De spreker hangt de gekwetste onschuld uit maar begint al snel zelf te snauwen en beledigen („Hypocrieten!”), waarna de zaak hopeloos escaleert.
Plaats en tijd: de prestigieuze Stanford universiteit in Californië, 9 maart. Aanleiding: een lezing van een ultraconservatieve door Trump benoemde federale rechter, in opspraak nadat hij (onder meer) weigerde een transgender verdachte conform diens preferred pronouns aan te duiden.
Het incident wekte grote beroering in academisch Amerika, waar de ideologische strijd allang een kookpunt heeft bereikt. Rake exegese kwam van een jurist die vooral een deprimerend toneelstukje zag (er is ook video) van elkaar hatende partijen. Met rolvaste spelers: boze studenten en een spreker, zelf een culture warrior die een rel zocht en kreeg.
Resultaat: iedereen zijn zin. De studenten konden pochen dat ze een fascist de pas hadden afgesneden, de spreker kon met steun van Fox News slachtofferschap claimen van „intellectueel terrorisme”. Verliezer: de universiteit. En de adjunct-decaan voor diversiteit en inclusie, die een ongelukkige poging deed de gemoederen tot bedaren te brengen en nu thuis zit. Sociaal satiricus Tom Wolfe had er een vileine Amerikaanse zedenschets van kunnen maken.
Toch is het voorval niet om te grimlachen, nu identitaire strijd ook hier de kop opsteekt, in wat nu nog een bizarre tragikomedie aan de Academie is. Een heuse commissie buigt zich over een afdeling van de Universiteit van Amsterdam, waar een ‘genderkritische’ docent zich nu al maanden naar de status van martelaar probeert te twitteren. Studenten eisten bescherming tegen zijn uitlatingen.
Wat nu? Aan Stanford reageerde de rechtendecaan met een veelgeprezen notitie over academische vrijheid en (niet hetzelfde) free speech. Recht op dat laatste hebben ook studenten en docenten aan de universiteit, maar een gast het spreken onmogelijk maken valt er niet onder. De decaan citeert een ouder rapport, alweer uit 1967: „De taak van een universiteit is kennis ontdekken, verbeteren en verspreiden.” Daar hoort het „uitdagen” bij van „sociale waarden, beleid, praktijken en instituties.” Een goede universiteit zal „verontrusten”. Ja, en dat geldt naar alle politieke kanten.
Wijze taal, maar je vraagt je af wat die nog waard is als buiten de academie fanatisme heerst, zoals in de VS. Want dat is de context van het studentenprotest: een regen van Republikeinse wetsvoorstellen om lhbtqi+- rechten in te perken, boeken te verbieden én academische vrijheid te beknotten.
Dat is geen toneelstukje meer, maar bittere ernst.
U kunt ons via dit formulier informeren over taalfouten of feitelijke onjuistheden, dat stellen wij zeer op prijs. Berichten over andere zaken worden niet gelezen.
Source: NRC