N.B. Het kan zijn dat elementen ontbreken aan deze printversie.
Documentaire Docu ‘Mijn grote broer’, over de leegte in een gezin na een zelfdoding, kruipt onder de huid door zijn onopgesmukte alledaagsheid.
Regisseur Mercedes Stalenhoef deed als adolescent een halfslachtige zelfmoordpoging, schrijft ze. De omgeving zag dat als een verkeersincident, en dat liet zij maar zo. Al was het uit schaamte.
Mijn grote broer draait rond een geslaagde zelfmoordpoging en de leegte die dat achterlaat. Arie, die werkte op een containerschip, laat zijn familie ontredderd achter. Er is geen afscheidsbrief, ze zitten vol zelfverwijt. Waarom zei hij niets? Waarom zagen ze niks? Kenden ze hem wel?
Het is een rouwproces dat velen doormaken en dat je denkt te kennen: de woorden die tekortschieten, de onbevredigende rationalisaties – „Arie hield zelf de regie” – de woede, het verdriet. Pa zit in een rolstoel: hij brak ooit zijn nek bij een zwemongeluk. Hij houdt zich op de vlakte terwijl moeder in haar verdriet vastdraait. Maar de focus is op broertje Gijs, medewerker van een bouwmarkt. Hij is een wat onbeholpen open boek: enorm innemend.
Er is stemmige piano- en cellomuziek, maar Mijn grote broer kruipt je juist onder de huid door zijn onopgesmukte alledaagsheid. Je kent dat Vinex-huis, dat familieweekeinde in een vakantiehuisje te Valkenburg, die hoekige Nederlandse openheid. Het is soms bijna te dichtbij, dan voel je je een voyeur. Maar je gaat om ze geven: zelfs koe-knuffelen – een ogenschijnlijk absurde vorm van gezinstherapie – wordt ontroerend.
Essentieel zijn Aries telefoonfilmpjes, dagboek en afscheidsbrieven, die men halverwege toch op zijn laptop vindt. Daardoor begrijp je hem ook, blijf je niet achter met een schrijnend vraagteken. Na pa’s ongeluk was Arie de ‘man in huis’: de regelaar, klusser, gangmaker. Maar stiekem depressief: de zwarte hond lag steeds op de loer. Je begrijpt hoe knap Arie mooi weer kon spelen wanneer je hem ziet sprankelen in een oud kinderprogramma op tv.
Stalenhoef boetseert uit sterk materiaal een zeer emotionele en ookhoopvolle film. Want zelfs dit vlakt af en vindt zijn plaats.
Documentaire
Mijn Grote Broer Regie: Mercedes Stalenhoef. Lengte: 107 min.
NieuwsbriefNRC Film
De beste filmstukken, interviews en recensies van de nieuwste films
U kunt ons via dit formulier informeren over taalfouten of feitelijke onjuistheden, dat stellen wij zeer op prijs. Berichten over andere zaken worden niet gelezen.
Source: NRC