Geef een tv-programma de tijd en wellicht krijgt het vleugels. De stelling kan van toepassing zijn op de literatuurprogramma’s die de NPO met enige regelmaat onder de hakbijl van de kijkcijfers vermorzelt. (Moge zo’n voortijdig einde Eus’ Boekenclub, zondag een bescheiden 153 duizend kijkers, de enthousiasmerende Özcan Akyol bespaard blijven.) Kijk maandag naar Nachtdieren (BNNVara) en zie hoe, na vijf seizoenen, Raven van Dorst het documentaire-lightprogramma opstuwt tot hemelse hoogten.
In de loop der seizoenen heeft Van Dorst op de zoektocht naar nachtvlinders die het daglicht mijden een perfect evenwicht gevonden tussen het clowneske, spontaniteit, empathie en een bijzondere interviewvorm. Van Dorst is er nog wel, de paljas die in de ronkende patserauto door de donkere stad jakkert: zaterdag in Antwerpen, waar hen een even melige als komische gegromde imitatie ten beste gaf van de pratende hond in het Vlaamse kinderprogramma Samson en Gert. Maar de grappenmaker doet een stapje terug als hen plots een situatie ontwaart die de kiem van een interessant gesprek in zich draagt. Dan springt Van Dorst uit de auto, schakelt over op een ernstiger modus en blijkt een invoelende interviewer die in no time weet door te dringen tot de menselijke kern.
In Antwerpen gluurde Van Dorst, slenterend over het trottoir, door de kier van de gordijnen in een benedenwoning, waar een erotisch tafereel werd vermoed: twee vrouwen in bondage verwikkeld. Hen tikte op het raam, de voordeur ging open en even later volgde een gesprek over wat shibari bleek te zijn: Japanse bondage die vaak meer om intimiteit en overgave draait dan om lust. De kunstig vastgebonden onderworpen Antwerpse vertelde dat ze chronisch pijnpatiënt is en dat shibari haar helpt tijdelijk aan dat lijden te ontsnappen: ‘Ik kan me zo sterk voelen in een zwak lichaam.’
Zo voerde Van Dorst ons langs meer personages met verrassende verhalen. Zoals het meisje moederziel alleen op een bankje, dat ‘veel te veel huilde’ omdat haar schoothondje Lucky dood is. Soms moet ze even weg van thuis, want haar mama is ziek en ‘allebei zijn we tikkende tijdbommen’. Voor de deur van club The Boots ontmoette Van Dorst een groepje in leer gestoken fetisj-mannen. Ze namen deel aan een avond met als dresscode master and slave en ‘watersport’, ofwel: plasseks. Het gesprek ging over opwinding en het bepalen van grenzen.
Knap hoe bij Van Dorst een relatief kort gesprek over zo’n potentieel hilarisch onderwerp een ontroerende, persoonlijke diepte krijgt, zonder dat daarbij de trukendoos van het diepte-interview wordt aangewend. Zie hoe Van Dorst reageert als hen met een jonge, aan narcolepsie lijdende vrouw kijkt naar een filmpje waarop ze flauwvalt bij de aanblik van een konijn. Een drama, waarop de interviewer met een bevrijdend gierende lachbui reageert . En weer verder fladdert. Van Dorst komt overal mee weg, de engel van de nacht.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden