In de trein zat een man geluidloos te fluiten. Dat wil zeggen, geluidloos was het niet, want ik hoorde het. Maar het was iets dat nog geen fluiten was. Toch kon je er wel een melodie in horen, al was het geen liedje dat ik kende.
Dat fluisterfluiten, waar komt het vandaan? Wil iemand die dat doet eigenlijk voluit fluiten, maar weet dat hij dat dat ongepast is in een volle trein? Het zou ook kunnen dat de fluisterfluiter het onprettig vindt als het ergens helemaal stil is.
Nadat ik de fluisterfluiter een tijdje had beluisterd, dacht ik: misschien dient het wel om ongewenste gedachten mee te verdrijven. Een beetje zoals sommige mensen glimlachen om een vooralsnog afwezig gevoel van blijdschap af te dwingen.
Vroeger werd er trouwens meer gefloten, op straat, voluit, en mooi ook. iPhoneoortjes bestonden nog niet, en ieder floot zijn eigen lied, van Paljas of Jeruzalem.
Source: Volkskrant