Mathieu van der Poel, zondag winnaar van Parijs-Roubaix, is op zijn 28ste niet meer de renner die er altijd en overal maar in vliegt. Hij rijdt minder koersen, hij pikt uit de wielerkalender de wedstrijden die hij per se wil winnen en stemt zijn voorbereidingen daar volledig op af.
Dat ziet er tegenwoordig zo uit. Weinig ritten in het veld. In de Tirreno-Adriatico valt hij alleen op als hij twee keer volop aan kop beukt in dienst van sprinter Jasper Philipsen uit zijn team Alpecin-Deceuninck. Als hij in de E3 Saxo Classic in de sprint verliest van rivaal Wout van Aert, raakt hem dat nauwelijks, hij had vooral lekker gereden. Dat hij ineens opduikt in het sprintersbal van de Scheldeprijs, heeft alleen als doel zichzelf onderweg nog eens goed te testen. Hij verblijft veel in Spanje, waar hij in een hotel met hoogtekamers slaapt en kan trainen in korte broek. Daar, weet zijn entourage, kan hij in alle rust vijlen aan de vorm en zich amuseren met ploegmaten.
Over de auteur
Rob Gollin schrijft sinds 2016 over sport voor de Volkskrant, vooral over wielrennen. Eerder was hij algemeen verslaggever, kunstverslaggever en correspondent in België.
Dit is het resultaat: vorige maand winst in Milaan-Sanremo, vorige week tweede in de Ronde van Vlaanderen achter een ongenaakbare Tadej Pogacar en zondag de beste in de Hel van het Noorden. Zijn conclusie zondag: ‘Dit was mijn mooiste klassieke seizoen, dit was een van mijn beste dagen ooit op de fiets.’
Als Van der Poel zondagmiddag op het beige beton van het velodroom André Petrieux even opzij kijkt en zijn achtervolgers de baan ziet opwippen – ploeggenoot Philipsen (25) en Van Aert (28) van Jumbo-Visma – zijn de kaarten geschud. Hij hoeft nog maar 250 meter af te leggen, de anderen nog anderhalve baan. Hij balt eerst één vuist, de tweede volgt. Het is zijn vierde monument, na twee zeges in de Ronde, in 2020 en 2022, en zijn winst op 18 maart aan de Ligurische kust. Achter hem wordt Philipsen op 46 seconden tweede en een diep ontgoochelde Van Aert derde – een lekke band aan het eind van de gevreesde Carrefour de l’Arbre had hem de mogelijkheid ontnomen met de Nederlander in Roubaix om de zege te sprinten.
Van der Poel volgt Dylan van Baarle op, die hier vorig jaar ook alleen aan de finish kwam, maar nu na een zware val in het beruchte Bos van Wallers moet opgeven. Mede geholpen door een bries in de rug is de wedstrijd over 257 kilometer de snelste uit de geschiedenis, met een gemiddelde van 46,8 kilometer per uur, tegen het record van 45,8 uit 2022.
Wat gebleven is: tomeloze aanvalsdrift. De Hel is niet eens de wedstrijd die Van der Poel naar eigen zeggen het meeste ligt. Zijn explosiviteit kan hij er moeilijk kwijt. Een liefhebber van het gestuiter is hij evenmin – in deze 120ste editie zijn 54 kilometer aan kasseien te verteren. Dat na het Bos van Wallers een groep is ontstaan met hardrijders Filippo Ganna, Stefan Küng, John Degenkolb en Mads Pedersen, weerhoudt hem niet van een spervuur aan demarrages. Hij weet ook ploeggenoten Philipsen en Gianni Vermeersch in de buurt. Hij dreigt op de stenen soms uit de bocht te vliegen, hij belandt meermaals met beide wielen in het gras. Het verontrust hem niet. ‘Ik had altijd de controle. Ik ben banger in het peloton met veel renners om me heen. Alleen of in een kleine groep kan ik mijn ding doen.’
Beslissend is het niet. Telkens is het Wout van Aert die de dadendrang van de Nederlander onschadelijk maakt. De Vlaming na afloop: ‘Ik wist dat het de enige aanvallen waren waarop ik moest reageren.’ Van der Poel vreest niet dat zijn gretigheid hem duur komt te staan. ‘Ik voelde me heel sterk.’ Hij rekent erop dat hij het desnoods nog op de wielerbaan kan afmaken.
Het hachelijkste moment beleeft hij op de Carrefour de l’Arbre. Hij wringt zich in een krappe ruimte tussen Philipsen en Degenkolb, als zijn ploeggenoot naar rechts stuurt en ook hij van zijn lijn afwijkt. De Duitser lijkt iets naar binnen te sturen als hij publiek wil ontwijken en gaat dan onderuit. Ook na de wedstrijd blijft onduidelijk wie wie nou raakte. Philipsen verklaart dat hij naar de kop wilde sturen en dat hij mogelijk in contact kwam met Degenkolb – hij is er niet zeker van. Van der Poel moet de beelden nog terugzien. ‘Ik weet niet of het mijn fout was of dat hij een toeschouwer raakte of in een kuil kwam. Als het mijn fout was, bied ik mijn verontschuldigingen aan. Dit soort dingen gebeurt in een race.’
Beiden buigen zich na aankomst van Degenkolb – zevende op 2 minuten en 35 seconden – vol mededogen over de op het kunstgras liggende en schreiende Duitser. Die is er later wat laconiek over: hij raakte iemand langs de weg. ‘Ja, we hebben elkaar ook geraakt, maar dat komt ervan als je met z’n drieën aan het strijden bent op dezelfde plek.’
Het fortuin valt daarna volledig de kant van Van der Poel op. Die beaamt dat de lekke band van Van Aert op dezelfde strook de uitslag bepaalt. Voor de eerste keer neemt de Belg in de kopgroep het initiatief, nadat hij zich lang gedeisd kon houden in de groep met drie renners van Alpecin-Deceuninck. Hij ziet Van der Poel snel achter hem opduiken, terwijl hij met nog één kilometer te gaan op de meedogenloze kinderkoppen al had gemerkt dat hij met zijn achterwiel grip verloor. Hij raakt bijna een halve minuut achterop en zet met nog vijftien kilometer te gaan met de moed der wanhoop de achtervolging in. Was hij misschien sterker? ‘Ik kan er niet over speculeren. Maar ik had in elk geval de benen om mee te doen voor de eindzege. De Hel is een vloek voor mij.’
Van der Poel tilt op het middenterrein van de wielerbaan de felbegeerde kassei boven het hoofd. Buiten het velodroom stelt vader Adrie intussen voor de camera van Wielerflits het beeld van zijn zoon bij. ‘Je kunt zeggen dat hij een flierefluiter is, maar hij is veel professioneler dan menigeen denkt.’ Trotse moeder Corinne Poulidor kijkt naar het podium. ‘Hij verbaast me altijd weer.’ Goede benen en wat geluk; Van der Poel had ze beide deze dag. Pas half juni keert hij terug in koers, in de Ronde van Zwitserland.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden