Het duurde even voor ze alle gevoelens in de juiste volgorde wist te zetten, want er was zowel angst als boosheid en verdriet. Maar uiteindelijk kreeg de liefde de voorkeur. Het was Paaszondag in Culemborg en mijn nichtje had net een gewonde duif gevonden. Ze pakte hem op uit het gras, zag dat hij nog ademde, streelde het beest met haar duim en noemde hem Duifje.
We snakten al weken naar die jaarlijks terugkerende dag dat onze jassen opeens te dik bleken en vandaag was het zover. Onder de wilgen lagen wat koeien te dommelen, een koppel ganzen vloog gakkend richting de Rijn, we aten matzes en gekookte eieren en de weinige wolken die er waren, defileerden rustig naar hun volgende bestemming.
Het bleek de schuld van de hond. De jonge duif was van het dak gevallen, waarna de hond er spelenderwijs zijn tanden in had gezet. Mijn nichtje zag het allemaal gebeuren, stuurde de hond schreeuwend weg en besloot zich over Duifje te ontfermen. Toen ze hem aan ons liet zien, zagen wij vooral een dreigende bron van verdriet, maar zij niet. Zij pakte een schoenendoos, deed er wat hooi in en bezwoer Duifje weer op te kalefateren.
Duifjes toestand bleek bevorderlijk voor een vriendschap tussen kind en dier, want de schoenendoos verhuisde de rest van de middag mee van de eettafel naar de trampoline in de tuin en weer terug. Duifje werd in de zon gelegd, tot het te warm voor hem werd, waarna hij weer even in de schaduw mocht rusten.
Het had zo mooi kunnen zijn, maar helaas is rechtvaardigheid een uitvinding van de mens, niet van de natuur. Toen wij na een paar uur in de doos keken, en zagen dat de hoop op een goede afloop definitief was verschrompeld, begonnen mijn broer en ik voorbereidingen te treffen voor de begrafenis.
Het werd het met afstand plechtigste moment van de dag. We draaiden hetzelfde lied als op de begrafenis van mijn eigen cavia Tommy (Knockin’ On Heaven’s Door van Bob Dylan) en mijn nichtje moest huilen. De last der verantwoordelijkheid bleek zwaar op haar schouders te hebben gedrukt.
Het eerste couplet had nog wel iets gewijds, maar omdat ik per ongeluk de ongesneden versie had opgezet, bleef Dylan maar doorzingen. Gelukkig vroeg mijn nichtje na een tijdje zelf of het lied nog lang duurde, waarna we de begrafenis beëindigden.
De rest van de dag mocht ze bij haar Amsterdamse opa op schoot zitten. Dat was gelukkig iets waar ze allebei, dankzij de zon en dankzij elkaars troost, erg van genoten.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden