Agro-boegbeeld Yvon Jaspers roept in haar hoedanigheid van kirrende presentator van Boer zoekt vrouw ambivalente gevoelens op. Ergernis, over de gespeelde naïviteit omtrent het boerenbedrijf: ‘Wat zijn jouw koeien gróót’, verbaast ze zich in de stal. ‘Heerlijk om ’s ochtends zo wakker te worden’, constateert ze terwijl ze een hooivorkje meeprikt bij het wegwerken van de stront onder de gigakoeien. Irritatie ook, met het gehengel naar het (ontbreken van) liefdesleven bij de boeren die het onderwerp van het programma vormen. Boer zoekt vrouw mag dan een datingprogramma zijn, het reduceren van de boeren tot vleesgeworden hunkering heeft iets ongemakkelijks.
Zondag, in de eerste aflevering van Boer zoekt Vrouw Europa (KRONCRV), slaagt Jaspers er evenwel redelijk goed in haar cupidodriften te beteugelen. In de uitzending, die gelukkig voorbij gaat aan de BBB-actualiteit, portretteert ze vijf geëmigreerde Nederlandse boeren – drie mannen, twee vrouwen – in Slowakije, Duitsland, Frankrijk, Zweden en Denemarken. Traditioneel gevolgd door de oproep aan mogelijke partners om amoureuze belangstelling per brief kenbaar te maken en daarbij persoonlijke details niet te schuwen.
Van al dan niet gênant baltsgedrag tussen bleue boer en kandidaat-partner is nog geen sprake. En zodoende is er voldoende gelegenheid om voorbij relationele kwesties te kijken in de krochten van het boerenbestaan. Dat leidt soms tot dystopische vergezichten. Zoals bij de 32-jarige akkerbouwer Richard, die zijn bestaan opbouwde te midden van de puinhopen uit het communistische Slowaakse tijdperk. Ingestorte fabriekshallen, halfgesloopte stallen met rottende kozijnen, golfplaten daken met een ernstig vermoeden van asbest: Richard ‘kijkt er gewoon doorheen’ in de wetenschap dat zijn 1.100 hectare grond vruchtbaar is. Bewonderenswaardig, maar ik vraag me meteen af: wie wil in die troosteloze omgeving het leven met de eventueel aanlokkelijk bevonden Richard delen?
In Zweden draagt de 23-jarige Bernice grotendeels de verantwoordelijkheid voor het familiebedrijf met paardenfokkerij en 360 melkkoeien. Ze leeft in haar eigen bubbel en komt maar zelden uit haar comfortzone: soms naar de supermarkt, hoogstens één keer per maand met vriendinnen uit eten. Het is de dure prijs die ze betaalt voor de gewenste schaalvergroting die haar ouders ooit deed besluiten Friesland te verruilen voor de uitgestrekte eenzaamheid van Zweden.
Als Bernice nu in gezelschap is, denkt ze: ‘Laat ik maar niet te veel zeggen, dan zeg ik ook niks verkeerds.’ Een relatie, al dan niet vluchtig, heeft ze nog niet gehad. ‘Verder dan: die ziet er wel leuk uit’ is ze nog niet gekomen. Een lot dat ze vermoedelijk met talrijke leeftijdgenoten deelt, maar dat desalniettemin bij Jaspers de onvermijdelijke vraag ontlokt: ‘Hoe gaan we ervoor zorgen dat je verliefd wordt?’ Zou de oplossing worden gevonden bij een Nederlandse importpartner? Of zit Bernice vooral knel in het economisch model dat haar wel het gezelschap van een kudde paarden en honderden koeien gunt, maar geen menselijke nabijheid?
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden