We hadden de zaak-Egbers nog niet afgerond of we werden getrakteerd op een jankende Michel Houellebecq, die in verschillende kwaliteitsmedia uitlegde hoe het toch was gekomen dat hij in een seksfilm was beland. Nee, hij had niet tegen zijn zin met allerlei leuke jonge meiden liggen rotzooien, maar het was hem achteraf wel vies tegengevallen zichzelf zo terug te zien. En die kunst-insteek, waar het toch allemaal mee was begonnen, die zag hij er ook zo een-twee-drie niet in terug.
Wat was hier aan de hand?
De Franse schrijver had met het Nederlandse kunstenaarscollectief K.I.R.A.C. (een afkorting van Keeping It Real Art Critics) een seksfilm opgenomen in Parijs, waarin hij en zijn vrouw seks hadden met een pornoactrice. Na die film volgde er een ontmoeting in Amsterdam, waar een en ander nog eens dunnetjes werd over gedaan. En al die tijd dacht Houellebecq dat het alleen om een etentje zou gaan! Nee wacht, hij wist wel dat hij seks zou hebben, en had die camera ook wel zien staan, maar hij dacht dat zijn hoofd en piemel niet gelijktijdig in beeld zouden worden gebracht. Of zóiets, want Houellebecq gaf zelf toe dat het achteraf ‘ingewikkeld uit te leggen was.’
Wat overbleef was een verloren rechtszaak, spijt en schaamte.
Misschien geloofde de rechtbank niet in Houellebecqs tranen, dachten ze dat dit om een verkoopfoefje ging, Houellebecq rolt per slot van rekening al jarenlang van de ene in de andere controverse, die hij vaak nog zelf creëert ook. Maar zo klonk hij dan toch niet in de media.
Hij was depressief geweest. Hij was dronken geweest. Zijn vrouw had een script geschreven, gebaseerd op een van zijn boeken, hij dacht dat dát onderdeel zou zijn van de film. En trouwens, hij wílde niet eens met andere mensen dan zijn eigen vrouw naar bed, want daar krijg je maar ziekten van.
Wat ik geestig vind, zijn de excuses die mannen paraat hebben wanneer ze een scheve schaats rijden. Het is nóóit platte geilheid, het is nooit omdat ze na alle dagen bloemkool nou ook wel eens een bordje broccoli lusten, nee, er zijn altijd andere, díépere oorzaken aan te wijzen.
Tom Egbers, die nota bene alleen maar had gezoend, vertrouwde Khalid van Khalid & Sophie toe dat het hier om een ‘duistere periode’ ging.
Marco Borsato mocht bij Linda de Mol komen uitleggen dat hij niet gewoon was vreemdgegaan, maar dat er tussen hem en Leontine sprake was geweest van ‘een intimiteitsvacuüm’, waarmee hij de schuld fijntjes bij háár legde.
En toen zanger Waylon zijn hoogzwangere vriendin Bibi Breijman bedroog, kwam hij op tv vertellen dat hij erectieproblemen had gehad en dat hij alleen maar ‘uit paniek’ met een ander naar bed was geweest. Die erectieproblemen kwamen trouwens ook niet uit de lucht vallen, dat waren demonen geweest, dingen uit het verleden, hij ging eraan werken.
Als ík iets doe wat niet mag, heb ik ook de neiging de schuld buiten mezelf te zoeken, maar omdat ik inmiddels boven de 18 ben doe ik dat niet, dat zou immers onvolwassen zijn.
Door die mannen voelt dat ineens als een gemiste kans.
Nee Marcel, zal ik voortaan zeggen wanneer ik drie weken tropisch eiland boek met vriendinnen, dat doe ik zodat jij thuis een band kunt opbouwen met je dochters. Mocht ik ooit vreemdgaan zal ik hem zeggen dat ik dat alléén heb gedaan om te ontdekken dat hij nog steeds de leukste is, en als het dan alsnog uit de hand loopt zal ik hem uitleggen dat dat juist mooi is, dan hebben we het tenminste weer eens ergens over.
‘Mijn seksuele verlangens zijn helemaal weg,’ sipte Houellebecq in het laatste interview dat ik met hem las.
Hè hè, eindelijk.
Source: Volkskrant