De rellen bij Feyenoord - Tottenham Hotspur, 1974. De bom bij Nederland - Cyprus, 1987. De ijzeren staaf op het veld bij Ajax, 1989. De dood van Erik Lassche, 1992. En die van Carlo Picornie, 1997.
Het zijn slechts enkele dieptepunten in de beschamende traditie van het Nederlandse voetbalvandalisme dat volgend jaar z’n vijftigste verjaardag viert. De aansteker op het hoofd van Davy Klaassen was in dat opzicht voorwaar geen nieuws, behalve dan dat het voorval past in de post-coronatrend van het oplaaiend geweld, net als de klap op het hoofd van Groningen-speler Jetro Willems, de aanval op Sevilla-keeper Marko Dmitrovic in Eindhoven en de brandende fakkels die Heerenveen-fans op het veld gooiden in Alkmaar. Zelfs de veiligheid van spelers kan niet langer worden gegarandeerd.
De frustraties onder burgemeesters, politiecommissarissen en KNVB-bestuurders is te begrijpen, zeker omdat het er tot 2019 wel degelijk op leek dat het de goede kant op ging. De politie-inzet rond de wedstrijden in het Nederlandse profvoetbal was in de tien jaar daarvoor met ruim 20 procent gedaald. Er zullen nog weleens mensen promoveren op de vraag waarom het opeens weer helemaal mis is, en maatschappelijke factoren spelen vast een rol. Maar die analyse gaat, zoals altijd, voorbij aan het feit dat dit in de eerste plaats een specifiek probleem van het voetbal is. Er is geen andere sport ter wereld die zo geplaagd wordt door supportersgeweld en grensoverschrijdende spreekkoren, ook niet in landen waar de maatschappelijke tegenstellingen minstens zo groot of nog veel groter zijn.
De sfeer rond de velden kan dan ook echt niet los worden gezien van de ontspoorde voetbalcultuur: de opgefokte sfeer in en rond het veld, die al bij de jongste jeugd begint, en het totale gebrek gebrek aan respect voor elke vorm van gezag, de scheidsrechter voorop. Er is ook geen andere sport ter wereld waar het volkomen normaal wordt gevonden om na een overtreding of een omstreden fluitsignaal met het hele team op de tegenstander of de scheidsrechter af te stormen en daarmee de eigen supporters maximaal op te hitsen.
Het mooie is: daar is iets aan te doen. Als de KNVB en de clubs afspreken dat vanaf nu niets meer wordt getolereerd, dat elke kritiek op de scheidsrechter prompt een gele kaart oplevert en dat elk kwetsend spreekkoor of projectiel vanaf de tribune onmiddellijk leidt tot staking van de wedstrijd met verlies voor de thuisspelende ploeg - die immers de veiligheid in het stadion beheert - is het misschien nog een paar weken wennen, maar daarna zullen spelers en supporters hun gedrag aanpassen omdat ze anders vooral zichzelf duperen.
Probeer het anders eens een paar maanden. Het alternatief is dat de politie het dreigement uitvoert om haar medewerking te staken en dat we vroeg of laat afstevenen op wedstrijden zonder publiek. Dan is het einde verhaal voor het voetbal.
In het Volkskrant Commentaar wordt het standpunt van de krant verwoord. Het komt tot stand na een discussie tussen de commentatoren en de hoofdredactie.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden