Er is dringend behoefte aan coaches in ons land. Zelfs de meest succesvolle professionals blijken vast te lopen in door henzelf gekozen doelen. Neem onze minister van Buitenlandse Zaken, de heer Hoekstra. Deze man is volkomen de weg kwijtgeraakt na de Provinciale Statenverkiezingen, hij weet sindsdien niet meer wat een regeerakkoord is of wat hij daarmee aan moet. Een coach zou in zijn geval soelaas kunnen bieden. Die kan meneer Hoekstra inzichtgevende vragen stellen als: wilt u eigenlijk nog wel regeren? Zo ja; waarom saboteert u dat dan?
Premier Rutte kan ook een coach gebruiken, alleen dan niet een van het pratende soort, maar een die de fysieke aanpak voorstaat. Sommige mensen varen daar wel bij. Zo’n schuimbekkende voetbalcoach die langs het veld zijn voorhoofdsader kapot staat te brullen: ‘Wat is dat voor gebazel over versnellen en vertragen, begín in godsnaam!’ Dat type coach zet desnoods de brandweerspuit erop, als duwtje in de rug.
Het lijkt maar niet mogelijk om vaart te maken bij het besturen van dit land, ondanks het stevig laten gisten van urgente problemen. We zijn daaraan gewend geraakt, het geklaag erover klinkt sleets, maar deze week werden we opgeschrikt door een nieuw fenomeen. Ruud Sondag, de interim-bestuurder van Schiphol, verkondigde dat de luchthaven geen nachtvluchten meer zal toestaan. Ook ziet de luchthaven af van de tweede Kaagbaan en verder gaan vervuilende privéjets in de ban. Dit alles om aan de klachten van omwonenden tegemoet te komen. Na decennialang te hebben gepraat, gedacht en gemediteerd over maatregelen tegen de overlast, is er nu werkelijk een knoop doorgehakt. Net als de luchthavens Frankfurt, Charles de Gaulle en Heathrow zal er op Schiphol ’s nachts voortaan weinig te beleven zijn. Ik keek na het lezen van het nieuwsbericht zekerheidshalve nog op de kalender, maar 1 april was echt al voorbij. Sondag heeft ‘gewoon’ een besluit genomen. Gevraagd naar tegenstand vanuit de luchtvaartmaatschappijen antwoordde hij: ‘Wij willen graag zoeken naar een oplossing met de sector. Maar is er geen consensus? Dan zijn we het maar niet eens.’ Goh. Zo kan het dus ook.
Dit wonderlijke optreden van meneer Sondag zou verklaard kunnen worden door het feit dat hij per september alweer afzwaait; hij is slechts een tussenpaus. We hebben hier dus te maken met iemand wiens geweten niet wordt verstoord door ambitie over de eigen functie, beloning of populariteit. Meneer komt een klus klaren, en gaat daarna weer weg. Wat u van hem vindt, zal hem verder een worst wezen. Zulke lieden zijn doorgaans prettig om mee te werken, omdat zij geen last hebben van een gespleten motivatie.
Bewindslieden ontberen die luxe; hun ambt staat altijd in de schaduw van de volgende verkiezingen. Dat moet ontzettend veel stress voor hen opleveren, in een toch al loodzware baan. Wat te doen als een regeerakkoord de eigen achterban heeft weggejaagd? Die vraag speelt minister Hoekstra nu duidelijk parten, waarbij hij het hele kabinet met zich heeft meegetrokken. Misschien moeten bewindslieden bevrijd worden van de volgende verkiezing door hen maximaal één termijn te geven. Het nadeel daarvan is dat je dan geen ervaren bestuurders meer hebt. Het andere uiterste, benoeming voor het leven, kan tot horrorscenario’s leiden gezien het huidige politieke landschap.
Nee, wat dat betreft kan de oplossing toch beter gevonden worden in die coaches. Misschien wil Ruud Sondag zich daarvoor opwerpen; hij kan als geen ander coachen op de vaardigheid om impopulaire besluiten dóór te voeren. Als het goed is, is hij vanaf september beschikbaar.
Source: Volkskrant