Zowel bij de boeren als bij Schiphol krijgt de overheid de rekening gepresenteerd voor jarenlang laks beleid. Steeds is het de rechter die de overheid weer met de neus op de feiten drukt.
Schiphol mag niet krimpen, of althans niet op korte termijn. De rechter heeft geoordeeld dat de luchthaven niet de juiste procedure heeft doorlopen. Luchtvaartmaatschappijen die tegen de inkrimping hadden geprotesteerd, haalden hun gelijk. De 29 advocaten die ze hadden ingezet, hebben hun waarde bewezen.
Voor de omwonenden moet dit een bittere pil zijn. Jarenlang protesteerden ze tegen de toenemende geluidsoverlast door het snel toenemende aantal vluchten. Politiek Den Haag weigerde in te grijpen. In 2019 nog besloot Cora van Nieuwenhuizen, de toenmalige minister van Infrastructuur, dat Schiphol verder mocht groeien naar 540 duizend vluchten per jaar. Ze beloofde daarbij wel dat de hinder door steeds stillere vliegtuigen niet zou groeien. ‘We willen die overlast flink terugschroeven en we stellen dat als harde voorwaarde', schreef ze
Die belofte heeft ze nooit waargemaakt, waardoor haar opvolger Mark Harbers geen andere mogelijkheid zag dan de luchthaven op te dragen de groei ongedaan te maken en terug te gaan naar 460 duizend vluchten. Een volstrekt logisch besluit. De overheid moet in de eerste plaats betrouwbaar zijn en haar beloftes aan haar burgers nakomen.
Niet voor het eerst blijkt echter dat groeien in Nederland makkelijker is dan krimpen. Ook de onverantwoordelijke groei van de agrarische sector, die werd aangewakkerd door de Rabobank en de agro-industrie, laat zich vooralsnog moeilijk ongedaan maken.
Zowel bij de boeren als in het geval van Schiphol krijgt de overheid de rekening gepresenteerd voor jarenlang laks beleid, van jarenlang tegen beter weten in geloven in technologische oplossingen, zodat niemand pijn hoeft te lijden. Deze bestuurlijke naïviteit, of lafheid, heeft ertoe geleid dat Nederland nu snel aan het vastlopen is.
Het is elke keer de rechter die de overheid met de neus op de feiten drukt. Meestal oordeelt die dat de overheid zich aan de eigen wetten en beloften moet houden. In het geval van Schiphol oordeelt de rechter nu dat de overheid zich vooral aan de juiste – door de Europese Unie bedachte – procedures moet houden. De Balanced Approach-benadering schrijft voor dat Schiphol pas mag krimpen als is aangetoond dat de geluidsoverlast niet op andere manieren kan worden beperkt.
Resumerend: Schiphol krijgt in 2019 toestemming om te groeien onder de harde voorwaarde dat de geluidsoverlast niet toeneemt en bij voorkeur afneemt. De geluidsoverlast stijgt echter fors, waardoor de groei in wezen onrechtmatig is geworden. Vervolgens eist de rechter dat Schiphol pas weer mag krimpen als is aangetoond dat deze geluidsoverlast niet op een andere manier kan worden beperkt.
Voor normale mensen is dit onnavolgbaar, de omwonenden van Schiphol moeten hier zo langzaamaan krankzinnig van worden, te meer omdat ze moeten vrezen dat het afschaffen van de nachtvluchten, waartoe Schiphol deze week besloot, ook door de rechter zal worden getorpedeerd.
Schiphol kan slechts hopen dat de rechters in hoger beroep de belangen van de omwonenden zwaarder laten wegen en de belofte van Van Nieuwenhuizen uit 2019 in hun overweging betrekken.
Mark Harbers en de rest van het kabinet hebben ondertussen een ereschuld aan de omwonenden van Schiphol. De overheid kan niet nog een keer beloven dat Schiphol kan groeien zonder dat de geluidsoverlast toeneemt. Het zou fijn zijn als een rechter ook in dat geval kan ingrijpen.
In het Volkskrant Commentaar wordt het standpunt van de krant verwoord. Het komt tot stand na een discussie tussen de commentatoren en de hoofdredactie.
Source: Volkskrant