Hilversum is een eenzame plek voor journalisten van kleur. We lazen onlangs nog in de Volkskrant een ontluisterend onderzoeksverhaal over het onveilige werkklimaat bij NOS Sport, waarin oud-NOS-presentator Aïcha Margadi, een volwassen vrouw met volwassen collega’s, vertelde hoe tijdens de lunch in de NOS-kantine niemand naast haar wilde zitten. En dat was dan nog het minst erge voorval. Maar ook televisiemaker Sahil Amar Aïssa voelt zich alleen op het mediapark, vertelde hij vorige week in een interview op onlineplatform Brandpunt+, waarin veel pijn, boosheid en frustratie zat.
Ik moest eraan denken toen ik deze week zijn nieuwste tv-serie Fight or Flight (BNNVara, NPO3) zag. Daarin portretteert hij iedere aflevering twee mensen die opgroeiden in hetzelfde conflictgebied. De één vluchtte naar Nederland in de hoop een nieuwe toekomst op te bouwen, de ander bleef achter om daar te vechten voor een beter bestaan. Tijdens het maken van het programma waren er dingen gebeurd waardoor hij zich nu eenzaam voelt, zei Aïssa tegen Brandpunt+. Veel meer wilde hij er helaas niet over zeggen.
Eerder maakte Sahil Amar Aïssa onder andere: 3 op reis, Spuiten en slikken, Serious Request, Yung DWDD, Kassa, Kraken doe je zo en Poldermocro’s. En met succes. De losse aanpak van Sahil Amar Aïssa geeft het programma Make Holland Great Again brille, schreef NRC in 2019. Je zou dus denken dat hij zich inmiddels wel bewezen heeft. Toch heeft de televisiemaker last van onderschatting – talloze mensen van kleur kunnen erover meepraten.
‘Je kunt je hele leven al heen en weer reizen tussen Europa en Afrika, je kunt zes talen spreken, je kunt het nieuws volgen, bezig zijn met geopolitiek, je kunt schrijven, pitchen, presenteren, verhalen vertellen met succes. Je kunt kritisch zijn. Al die dingen kun je doen, en dan nog zullen mensen in Hilversum je enkel zien als die lollige Marokkaanse presentator’, zegt Aïssa in het interview met Brandpunt+.
De geëngageerde televisiemaker zou zich graag op zwaardere onderwerpen toeleggen. Zoals hij doet in Fight or Flight, dat hij bedacht uit frustratie over het onbegrip voor vluchtelingen. Aïssa’s keuze om daarin de levens van twee (jonge) mensen, bekenden van elkaar, centraal te stellen en met elkaar te vergelijken, werkt ontzettend goed, omdat zo pijnlijk duidelijk wordt hoe bepalend (on)geluk en toeval zijn voor een mensenleven. De gelijksoortige reportagebeelden die worden afgewisseld, zoals een flat in een Nederlandse woonwijk gevolgd door een buurt in Irak, versterken dat gevoel.
De intieme en ontroerende portretten schijnen nieuw licht op de nog altijd onveilige conflictgebieden zoals Irak (aflevering 1) en Colombia (aflevering 2), waar Aïssa nu eens Arabisch spreekt en dan weer Spaans ratelt. Waar zo’n lollige Marokkaanse presentator wel niet goed voor is. Ook nog eens praktisch, zo’n bi-culturele achtergrond. En dan te bedenken dat BNNVara eerst niet in het programma geloofde.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden