De drie shows van Roger Waters (79), deze week in de Ziggo Dome, werden in de aanloop enigszins controversieel. De politieke standpunten van de Pink Floyd-oprichter, die hij naarmate hij ouder wordt steeds luidruchtiger met de wereld lijkt te willen delen, wekken steeds meer wrevel. Vooral zijn opvattingen over Israël, dat hij ziet als onderdrukker van het Palestijnse volk, vallen slecht. Net als zijn kritiek op het Westen, dat volgens hem mede-veroorzaker is van de afgrijselijke ellende in Oekraïne.
In veel landen werd opgeroepen zijn shows te cancellen. In Amsterdam gaan ze wel door en dat is maar goed ook. In de eerste plaats omdat er gedurende zijn bijna drie uur durende optreden eigenlijk geen onvertogen woord valt. In de tweede plaats omdat Waters vooral zijn klassieke succeswerk steengoed uitvoert.
Over de auteur
Robert van Gijssel is sinds 2012 muziekredacteur bij de Volkskrant, met speciale interesse voor elektronische muziek en dance en de hardere muziekgenres. Ook schrijft hij over de muziekindustrie in het algemeen.
Het spektakel begint in stijl. Net als in zijn Pink Floyd-tijd wil Waters graag visueel imponeren en de openingsbeelden zijn indrukwekkend. Het podium is opgebouwd als kruis in het midden van de zaal. Erboven hangt een gigantisch beeldscherm, ook kruisvormig. Bij het eerste nummer, Comfortably Numb, zien we de apocalyptische ruïnes van een wereldstad, waar verdwaasde inwoners doorheen dwalen. De twee zangeressen zingen ijselijk scherp en de band laat een diepe en overweldigend zware sound door de zaal golven: hard, maar prachtig. Daarna hoort een muisstille Ziggo Dome een helikoptergeluid van links naar rechts scheren en wordt een felle spot gericht op de tribunes. Welkom, Roger Waters.
Muzikaal gezien voltrekt de hele show zich op hoog niveau. De band, met onder andere de voortreffelijke gitaristen Jonathan Wilson en Dave Kilminster, speelt het repertoire van Pink Floyd perfect na. De beroemde solo uit Another Brick in the Wall, gespeeld door Kilminster, wordt naadloos gekopieerd in eenzelfde, donker galmend geluid. Logisch, want deze solo is een kunstwerk van zichzelf, daar mag je niet aan tornen.
Er volgen twee onvergetelijke momenten; de uitvoeringen van de gigantische successen Wish You Were Here (fantastisch gezongen door Waters) en een tranentrekkend mooi Us and Them, inclusief bedwelmende sax. Waters geeft dat toch behoorlijk oude werk en ook zijn eigen al wat gedateerde solomateriaal, steeds een actuele lading. En eerlijk is eerlijk: de inhoud van die typische Waters-liedjes over macht, onderdrukking en de vertrapte mens onder de laarzen van de heersers, is gewoon actueel. Hij hoeft geen moeite te doen ze iets te laten vertellen over onze tijd.
Een probleem is dat hij de politiek er veel te hard in ramt. De boze mededelingen blijven maar over dat scherm drijven. Je voelt zeker de woede als de naam van de in 2020 vermoorde George Floyd voorbijkomt in het nummer The Powers That Be, dat nu gericht is tegen racistisch politiegeweld in de VS. Maar het gaat maar door: geen regeringsleider ontsnapt aan de kwalificatie ‘oorlogsmisdadiger’ – wees gerust, óók Poetin komt voorbij.
Maar dan moeten we nog naar Iran, naar de acceptatie van transgenders, naar het milieu, naar het kapitalisme. De slogans slaan dood en je zou willen dat het schitterende werk van Waters eens zonder protestkreten door de oren mocht stromen.
Pop
★★★★☆
Ziggo Dome, Amsterdam, 4/4. Herhalingen: 6 en 7/4.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden