In de rubriek Pics werpt filmrecensent Floortje Smit haar blik op de hedendaagse beeldcultuur.
Niet zo heel lang geleden, in de goede oude tijd, waren er nog geen mobiele telefoons op de filmset. Volgens acteur Hugh Grant was dat stukken beter. ‘Vroeger werd iedereen tegen het einde van de tweede draaiweek ’s avonds dronken, en ging met elkaar uit eten en werd verliefd, dat soort dingen’, vertelde hij in The Late Show With Stephen Colbert. In plaats van een stomende affaire te beginnen gaat iedereen tegenwoordig naar huis om daar op Twitter te kijken. Grant vindt dat maar ‘merkwaardig.’
Klopt dit? Misschien moet Grant eerst even bellen met regisseur Olivia Wilde, die momenteel in een akelige scheidingsprocedure zit omdat ze op de set van Don’t Worry Darling een verhouding begon met haar hoofdrolspeler Harry Styles. Grant doet alsof hij zich niet realiseert dat als íets geheime affaires een schat aan mogelijkheden heeft gegeven, het wel de introductie van de mobiele telefoon is. Twitter, ja ja.
Maar goed, ieder geval was hij bij dit interview beter gemutst dan op de rode loper voor de Oscaruitreiking. Daar kwam Grant in aanraking met ABC’s Ashley Graham die wilde weten wat hij droeg (‘gewoon mijn pak?’), hoe het was op de set van The Glass Onion (‘Daar zit ik ongeveer drie seconden in’) en of dat ‘fun’ was (‘eh, bijna’). Hoogtepunt van deze botsing der generaties was toen Grant het hele Oscargedoe ‘vanity fair’ noemde - ‘een jaarmarkt der ijdelheid’, naar de satirische roman van W.M. Thackeray uit 1847 – en Graham opgelucht opveerde omdat ze dacht dat hij enthousiast was over de afterparty van het tijdschrift Vanity Fair.
Het interviewtje ging viral en Grant kreeg vooral veel kritiek uit Amerikaanse hoek. Hoezo kon hij niet gewoon even gezellig meedoen? Wat voor moeite is dat nou? Zo hoort dat tegenwoordig. Eigenlijk net zoals je vooral hoort te benadrukken dat het góéd is dat niet iedereen meer dronken met elkaar het bed in duikt op filmsets. Zelfs grappend wagen acteurs zich er nog amper aan.
Het lijkt hierdoor misschien alsof de 62-jarige Grant een dinosaurus is die de voeling met de hedendaagse entertainmentindustrie helemaal kwijt is, maar het tegendeel is waar. Hier zien we hoe hij uiterst gracieus de overgang maakt van een oud naar een nieuw imago: van de stuntelige deadpan sexy Brit naar de oom die in een hoekje van de verjaardag zit te mopperen op de jeugd van tegenwoordig, maar die zichzelf ondertussen net zo weinig serieus neemt als de rest van de wereld. Een type dat steeds zeldzamer wordt – en daarmee een om te koesteren.
Source: Volkskrant