Tijd om bij zinnen te komen is er na de nederlaag niet bij voor de spelers van SV Spakenburg. Kort na het laatste fluitsignaal van scheidsrechter Jeroen Manschot willen tientallen kinderen die het veld zijn opgekomen een foto met hun bekerhelden. Want dat zijn ze, ook na het nipte verlies.
Tussen de fotootjes door komt Jan van Diermen aan het woord. De twintigjarige middenvelder is een kind van de club en een rasechte Spakenburger. "Ik weet niet wat hier allemaal is gebeurd vanavond, maar zo magisch heb ik het echt nog nooit gezien", vertelt hij.
Voor Van Diermen was het een lange dag. Zijn wekker ging al om 5.45 uur, omdat hij 'gewoon' aan de slag ging als personal trainer. Daarna bewoog hij zich met enkele ploeggenoten - waaronder de eveneens in de omgeving geboren Hero van Lopik - naar het dorp om een hapje te eten.
Daar werden zij ongeveer net zo vaak aangesproken als pakweg Nick en Simon in Volendam. "We hebben die mensen trots gemaakt", zegt Van Lopik. "Dit was zonder twijfel de allergrootste wedstrijd uit mijn carrière. Ik kan dit ooit aan mijn kleinkinderen vertellen als het zo ver komt."
Van Lopik kan aan zijn kleinkinderen ook meegeven dat SV Spakenburg absoluut niet is weggespeeld door de 24-voudig landskampioen. De stuntploeg kwam door goals net vóór en net na rust met 0-2 achter, vocht zich door een prachtgoal van Dwayne Green terug en mocht in een hectische slotfase zelfs nog even hopen op een verlenging.
Tussen de chaotische taferelen op het veld duikt ook de charismatische trainer Chris de Graaf op. Hij geniet, maar is ook direct bezig met het analyseren van de wedstrijd. Iets dat hij bijna 24 uur per dag lijkt te doen. De Graaf keek namelijk 's ochtends nog beelden om zijn tactiek bij te schaven.
Of zijn spelers de bedachte tactiek goed hebben uitgevoerd? "In principe wel", zegt De Graaf. Hij geeft alleen toe dat hij had gehoopt iets meer aan voetballen toe te komen, al neemt hij dat zijn ploeg niet kwalijk. "Ik ben vooral heel trots, en dat zal later alleen maar meer worden."
Volgens De Graaf is het belangrijkste dat zijn ploeg "respect, maar geen ontzag" had voor PSV. Als het aan hem lag hadden ze de de ploeg van trainer Ruud van Nistelrooij bijvoorbeeld in de achterste en kleinste kleedkamer gezet. "Mij zegt het niets dat ze hier kwamen. Het ging om ons en wij waren zo dicht bij de finale."
"Dat PSV zelfs ging tijdrekken zegt ook veel. Dat is wel een compliment voor ons", vervolgt de trainer. Van Diermen voegt toe: "Het gaf ons alleen maar meer geloof dat het kon. Als we dit nog hadden omgebogen, was deze al historische avond extra historisch geworden. Daar waren eigenlijk geen woorden voor geweest."
Wat na de nederlaag overblijft zijn herinneringen voor het leven, dat beseft De Graaf. "Ik oog nu misschien wat ondankbaar. Ik moet het gewoon nog even binnen laten komen. We hebben geschiedenis geschreven en hier heeft net de grootste wedstrijd uit onze clubhistorie plaatsgevonden", zegt de trainer, die ondertussen door een jonge fan aan zijn mouw wordt getrokken voor een foto.
Een ieder kiest voor zijn eigen manier om dit historische bekerduel te vereeuwigen. Zo vertelt doelman Alessandro Damen dat hij zijn eigen shirt gaat inlijsten, loopt verdediger Masies Artien trots in het shirt van Xavi Simons en heeft aanvoerder Floris van der Linden het tricot van Jordan Teze bemachtigd.
Van Diermen heeft geen shirtje in zijn hand en kiest voor een andere aanpak. "Mijn ploeggenoten zijn ook mijn vrienden", vertelt hij. "En als je met elkaar bent, dan heb je het er veel over. Ik denk dat deze avond nog wel heel veel en heel lang ter sprake komt."
Ondertussen wordt Van Diermen door een lokale journalist bedankt voor het "geweldige bekeravontuur", die stunts bij FC Groningen en FC Utrecht opleverde. "Geen probleem, zegt hij nuchter. "Volgend jaar weer, zeg ik."
Source: Nu.nl sport