‘Ik woon met mijn moeder Ginny (49), vader Ed (55) en broer Nilan (14) in Den Haag.’
‘Wat grappig, mijn vader heeft me voorbereid op dit interview en vroeg precies hetzelfde! Ik zou graag opnieuw naar Laos willen. Ik heb daar met een olifant door de jungle gelopen. We mochten hem bananen voeren, maar ik was 6, dus dat durfde ik niet.’
‘Ja, omdat mijn broer is geadopteerd. We gaan er deze zomer heen om zijn biologische moeder te ontmoeten. De vorige keer hebben we haar wel gezocht, maar niet gevonden. Gelukkig kregen we wel haar telefoonnummer. Mijn moeder appt nu vaak met haar. Ik denk dat mijn broer het fijn vindt om zijn biologische moeder te ontmoeten, maar het is ook spannend, voor ons allebei.’
‘Na school fiets ik vaak even langs bij mijn opa en oma, en op sommige woensdagen lunch ik daar. We kletsen, we spelen spelletjes of ik laat zien wat ik daar met lego heb gebouwd. Net voor het eten fiets ik weer naar huis.’
‘Ik vind het niet leuk als mijn ouders ruzie maken, het maakt me verdrietig en ook een beetje boos. Soms hoor ik ze beneden als ik probeer te slapen. Als ik verdrietig ben, gooi ik mijn kleding op de grond en scheld in mezelf, of ik smijt met de deuren. Dat helpt wel een beetje. Daarna ga ik in mijn bed liggen of iets maken van lego. Zo kom ik weer tot rust.’
‘In Laos heb je een boeddhapark met honderden stenen boeddhabeelden, daar wil ik nog een keer heen. Sommige beelden zijn net zo groot als ik, andere echt mega, zo groot als een flat. Er is ook een gebouw met allemaal verdiepingen die de niveaus van het boeddhisme voorstellen, met helemaal bovenin een balkon. De niveaus herken je aan de standbeelden: op de ene verdieping staan blije, biddende mensen, op de andere zijn ze chagrijnig en eng.’
‘Ik wist dat deze vraag ging komen, maar hij is wel lastig. Ik denk dat ik schrijver wil worden. Soms heb ik te veel fantasie, dan pak ik tijdens het lezen in de klas stiekem een blaadje om aan mijn stripfiguur te werken: een stickman met streepjes als lichaam, benen en voeten, bolletjeshanden en een groot rond hoofd. Ik heb ook een verhaal geschreven over een klein mannetje dat op Bobba van de Gorgels lijkt, met een bolle jas, een paar haartjes en spitse oren. In mijn verhaal wil hij eten gaan kopen, maar wordt gekidnapt. Zo komt hij terecht in een groot gat met een geheim lab dat hij gaat verkennen.’
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden