N.B. Het kan zijn dat elementen ontbreken aan deze printversie.
Karin Amatmoekrim is schrijver en letterkundige. Ze schrijft om de week een column.
Karin Amatmoekrim is schrijver en letterkundige. Ze schrijft om de week een column.
Ze publiceerde zes romans, waaronder het boek Het gym (2011) en de historische roman De man van veel (2013) over het leven van verzetsheld Anton de Kom. De documentaire die Gulsah Dogan maakte over de memoir Tenzij de vader (2016) werd genomineerd voor een Gouden Kalf. Momenteel werkt Amatmoekrim aan een proefschrift in de vorm van een biografie over essayist Anil Ramdas en ze werkt aan een grote geschiedenis van Suriname.
Meer artikelen van Karin Amatmoekrim
Een blinde vlek kan worden aangeleerd. Zo heeft de medische wetenschap lange tijd geen oog gehad voor allerhande symptomen bij vrouwelijke patiënten, en is op weer een ander gebied het Westen lang blind geweest voor de schoonheid van het zwarte lichaam. Een blinde vlek voor onrecht, zelfs als dit decennialang en onversneden in ons zicht plaatsheeft, is mogelijk, als we het maar lang genoeg whitewashen. Kijk, om maar eens iets te noemen, naar het onrecht tegen de Palestijnen.
Met de huidige politieke onrust in Israël, met Netanyahu als aanjager van een huiveringwekkend nieuw soort rechtsextremisme, is er alle aandacht voor de manieren waarop de democratie er op het spel staat. Tussendoor wordt er ook een beetje stilgestaan bij het onrecht dat de Palestijnen nog steeds, en steeds meer, wordt aangedaan. Ik las de uitstekende column van Carolien Roelants en moest slikken toen zij schreef over de hardnekkige onverschilligheid waarmee het Westen de mensenrechtenschendingen in Palestina benadert. Onverschillig, bedacht ik, dekt niet eens de lading. Het gaat zelfs zo ver dat we in een cynische paradox lijken te zijn verzand in hoe we over Israël denken. Enerzijds is er inderdaad die hardnekkige onverschilligheid over het gegeven dat dit de enige plek in de wereld is waar nog apartheid bestaat. Anderzijds hoor ik vaak genoeg mensen vertellen dat ze graag naar Israël op vakantie gaan. Omdat het zo’n bijzondere omgeving is. Omdat het zoveel geschiedenis in zich draagt. Omdat het zo gay-friendly en het eten zo divers is.
Hoe ga je zorgeloos op vakantie, vraag ik dan, naar een plek waarvan je weet dat de oorspronkelijke bewoners een stukje verderop achter muren worden gehouden, en dat zij de laatste decennia van steeds meer rechten zijn gestript? Hoe is het gesteld met begrippen als mensenrechten, en diversiteit, en historisch besef, als je die geïnstitutionaliseerde apartheid meeweegt?
Daarop klinkt altijd hetzelfde antwoord: ‘Het is ingewikkeld.’
De jongste Palestijnse generatie ziet geen andere uitweg dan gewapend verzet
Het is een antwoord dat ik, besef ik nu, al in mijn jeugd hoorde wanneer het onderwerp ter sprake kwam. Zo vaak hoorde ik, hoorden wij allemaal, dat het Israëlisch-Palestijns conflict erg complex is, dat we met zijn allen zijn gaan geloven dat het inderdaad misschien te moeilijk was voor ons om te begrijpen. Dat we ons er maar niet al teveel mee moesten bezighouden. Wat hielp om weg te kijken en om er geen mening over te hebben, was dat al te kritische vragen vaak genoeg beschouwd werden als een antisemitische houding.
Intussen is de situatie in het gebied alleen maar verergerd, en dan vooral voor de Palestijnen. De jongste generatie – kinderen die niet ouder zijn dan 18, 19 jaar – ziet geen andere uitweg dan gewapend verzet. Ze weten dat de wereld niet luistert, en dat ze op zichzelf zijn aangewezen als ze ook maar een schijn van kans op verandering willen maken.
Ze hebben gelijk; de wereld luistert niet. Alle pogingen om de Palestijnse zaak op de kaart te zetten, zijn mislukt, laten we eerlijk zijn. En dat heeft alles te maken met de manier waarop ons denken over de kwestie wordt witgewassen. De Arafat-sjaal, die ooit begon als politiek statement, verwerd binnen de kortste keren tot een tandeloos modeverschijnsel, te koop bij elke marktkraam. Onlangs opende Soho House, de internationale members club voor mensen in de creatieve industrie, een filiaal in Tel Aviv. Ze bevelen een weekend hier aan als ‘het Ibiza van het Midden-Oosten’. Je kan je er, net als in alle andere Soho Houses in de wereld, terugtrekken in een vijfsterrenomgeving en je omringen met mooie mensen langs het zwembad. Het is de volgende stap in het in stand houden van die collectieve blinde vlek: cocktails drinken in een staat van apartheid.
U kunt ons via dit formulier informeren over taalfouten of feitelijke onjuistheden, dat stellen wij zeer op prijs. Berichten over andere zaken worden niet gelezen.
Source: NRC