Na het overweldigende succes van de documentaire Het beste voor Kees, is er nu een opvolger.
‘Beste Monique, ik heb heugelijk nieuws. Er is een huis gekocht voor mij. Ik heb eindelijk een toekomstperspectief’, zegt Kees Momma in de documentaire Kees vliegt uit (Videoland), waarvoor filmmaker Monique Nolte hem zeven jaar lang volgde.
De 105 minuten die hierop volgen, draaien om de vraag of het de autistische Kees (inmiddels 57), die al zijn hele leven bij zijn ouders woont, zal lukken om zelfstandig te gaan wonen en zich los te wrikken van zijn bejaarde ouders. De film is een vervolg op het bekroonde Het beste voor Kees (2014, KRO-NCRV), maar je hoeft die film niet te hebben gezien om snel te begrijpen hoe moeilijk het voor Kees is om een straat verderop te gaan wonen.
In aanloop naar de première: veel media-aandacht voor de film en voor de rechtszaak die Videoland tegen KRO-NCRV voerde over de uitzendrechten van Het beste voor Kees. Hoewel ik de eerste film niet had gezien, snapte ik al na tien minuten de 1,5 miljoen kijkers van Het beste voor Kees, zijn 89 duizend fans op Facebook, de krant die hem als columnist aanstelde en Matthijs van Nieuwkerk en Ivo Niehe die hem als gast in hun tv-programma’s vroegen wel: Kees is de mediageniekste autistische persoon van Nederland.
Kees is slim, maakt ongelofelijk gedetailleerde tekeningen en is onaangepast. Hij tolereert geen mensen die (zoals zijn vader) hummen, slurpen, met deuren slaan, of die te weinig hartelijk communiceren. ‘Scheer je weg!’, roept hij naar de cameraploeg als hij ze zat is. Tegelijkertijd is Kees zeer welbespraakt en houdt, in navolging van zijn ouders, van goede manieren. Des te komischer is zijn hartgrondige gevloek dat soms de kop opsteekt. ‘Kutweer!’, roept Kees als hij het weer te zacht vindt.
De impact van het weer op de snel ontregelde Kees is niet te onderschatten. Zodra de temperatuur in de dubbele cijfers komt, spreekt hij van een mediterraan klimaat. Afschuwelijk, zo wil hij niet leven. Kees vindt het leven moeilijk. Hij voelt zich alleen begrepen door zijn moeder met wie hij volgens een broer een ‘telepathische relatie’ heeft. Vrijwilliger Ellen, met wie hij afspraakjes heeft om te kijken of zij zijn contactpersoon kan worden, wijst hij af. Ze zou niet ‘warm’ genoeg zijn, maar de kijker weet: ze is zijn moeder niet.
Ondertussen is te zien hoe zijn hoogbejaarde ouders, eerst zijn vader, dan zijn moeder, achteruitgaan. Zijn vaders ziekenhuisopname kan Kees nog verdragen. Het is zelfs beter zo, hij en zijn moeder alleen. Lekker rustig, aldus Kees. Maar als zijn moeder op een dag een flauwte krijgt, begint te murmelen en Kees herhaaldelijk vraagt hoe laat ze hem moet wegbrengen, slaat bij Kees de wanhoop toe. ‘Hoe moet dat nou?!’ Je vraagt je af of Kees straks voor zijn ouders moet gaan zorgen, in plaats van andersom.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden