Het is zondag 19 maart, iets voor half drie. Terwijl zijn teamgenoten en tegenstanders voor de wedstrijd Excelsior-Cambuur poseren met een banner waar OneLove op staat, strikt Excelsior-aanvoerder samen met teamgenoot Marouan Azarkan demonstratief zijn veters. Dat hij de OneLove-band weigerde, die zestien van de achttien eredivisie-aanvoerders dat weekend dragen om inclusiviteit uit te dragen, tolereerde Excelsior – morrend weliswaar. Maar deze onaangekondigde actie kon de Rotterdamse club niet uitleggen. El Yaakoubi had dat graag wel gedaan, maar hij mag voorlopig niet met pers praten.
Anderhalve week later is hij aanvoerder af. ‘Hoewel we primair een voetbalclub zijn beseffen we als geen ander dat we ook een maatschappelijke functie hebben’, stelde Excelsior dinsdag in een verklaring.
Maar die ‘maatschappelijke functie’ hééft El Yaakoubi. ‘Ik ken geen voetballer die zo maatschappelijk betrokken is’, zegt Nordin Ghouddani, sportjournalist en co-auteur van Marokkaanse trots, over Marokkaanse Nederlanders in het voetbal. De Utrechtse burgemeester Sharon Dijksma noemde hem ‘heel belangrijk voor de stad’. Mondiale voetballersvakbond Fifpro honoreerde hem vorig jaar met de Player Activist Award.
El Yaakoubi (1996) is een geboren Utrechter, of preciezer: een geboren Overvechter. Een wijk met een grote Marokkaans-Nederlandse populatie, veel armoede en criminaliteit. Hij doet het goed op school en mag naar het vwo, al weet hij niet wat dat inhoudt. ‘Mijn ouders zijn zo goed als analfabeet’, zei hij in een interview met NRC. Een vriendje in groep 8 vertelt hem dat gymnasium nog hoger is en, gedreven door een kritische vader, is alleen het hoogst haalbare voor El Yaakoubi genoeg.
Op het Christelijk Gymnasium, vlakbij de binnenstad, ontdekt hij pas in de eerste schoolweek dat hij Grieks en Latijn krijgt. De wereld van het gymnasium is de omgekeerde van Overvecht: daar noemen ze hem ‘de professor’, op school is hij is zo’n beetje de enige Marokkaanse jongen. Tegen NRC: ‘Ik bezocht een keer een vriend op het ROC en schrok van hoe ik me thuis voelde.’
Op z’n 18de voetbalt El Yaakoubi bij hoofdklasser VV De Meern, studeert hij bestuurs- en organisatiewetenschap aan de Utrechtse universiteit en werkt hij bij supermarkt Dirk van den Broek. Dat laat hij meteen vallen als hij de kans krijgt aan te sluiten bij het beloftenteam van profclub FC Utrecht.
In 2020, El Yaakoubi speelt inmiddels voor Telstar, begint hij tegen het advies van trainer Andries Jonker in – hij vreest dat het zijn concentratie schaadt – met zijn eigen spaargeld de stichting ‘Durf te Dromen’.
Kinderen uit Overvecht met minder kansen dan andere kinderen krijgen via de stichting schoolhulp, maar ook hulp in het ontwikkelen van andere talenten, sociale vaardigheden en persoonlijke ontwikkeling. ‘In Overvecht zijn heel veel problemen en achterstanden, maar is tegelijkertijd ook heel veel talent’, zegt Overvechter en oud-PvdA-raadslid Bouchra Dibi. ‘Redouan weet als geen ander wat er speelt en wat die kinderen nodig hebben om uit hun bubbel te komen.’
Binnen drie jaar heeft Durf te Dromen zes locaties in Utrecht en met zo’n tachtig vrijwilligers bereikt de stichting meer dan duizend kinderen. ‘Ze kennen en vertrouwen hem’, zegt Dibi over het succes van Durf te Dromen. Ze deelt met haar stichting Krachtwijken, die zich op jongeren en ouders richt, een kantoor in Overvecht met El Yaakoubi. ‘Hij werkt laagdrempelig, zonder bureaucratie en toegankelijk. Redouan is altijd voor ouders bereikbaar, op welk tijdstip dat ook is.’
De voetballerij eist van spelers haast alles te doen en te laten voor hun profcarrière. Opnieuw is El Yaakoubi een buitenbeentje. Hij is, behalve op wedstrijddagen, elke dag op een van de locaties en is er naar eigen zeggen zestig uur per week aan kwijt.
Hét boegbeeld voor maatschappelijke uitingen, zou je zeggen. Maar dan moet het wel uit El Yaakoubi zelf komen. Vorig jaar had hij moeite met het dragen van een aanvoerdersband in de kleuren van Oekraïne. ‘Die oorlog is net zo erg als in bijvoorbeeld Syrië, waar al jaren wordt gevochten. Nu is het in Europa en komen we wel in actie’, zei hij destijds.
Over het weigeren van de OneLove-band, zei hij in oktober: ‘Soms heb ik het gevoel dat thema’s worden opgedrongen in de voetballerij. ‘Ik vind dat ik daar zelf ook een keuze in mag maken.’
Zijn geloof speelt ook mee, verklaarde hij toen. ‘Dit is vooral geïnterpreteerd als actie ter bevordering van de lhbti-community’, zegt journalist Ghouddani. ‘Als je islamitisch bent, kan die band verkeerd worden uitgelegd. De islam stelt dat je iedereen normaal moet behandelen, maar homoseksualiteit is wel een zonde. Ik snap dat hij zegt dat hij daar geen uithangbord voor kan zijn.’
Hij vindt het dapper dat El Yaakoubi durft te kiezen. ‘Dat hij zijn band kwijt is, is hypocrisie ten top, hij wordt gewoon gecanceld door Excelsior om zijn mening. We moeten in Nederland leren accepteren dat niet iedereen hetzelfde is en hetzelfde denkt.’
Over het gymnasium, in NRC: ‘Op zo’n witte school doen ze alsof ze open-minded en zelfkritisch zijn en onderwerpen van alle kanten willen beredeneren, maar in feite is het ook maar gewoon een bubbel. Het was lastig dat ik soms een andere mening had dan de rest.’
Over de kinderen bij zijn stichting: ‘Ze komen uit de hele regio. Vooral van Turkse en Marokkaanse afkomst, jammer dat we wit Nederland hier weinig zien. Misschien zijn we te goedkoop – dat ze dan denken dat we minder kwaliteit bieden.’
Tegen de Volkskrant over nieuwbouw in Overvecht: ‘Woont er iemand uit Overvecht? Veel mensen die daar wonen, hebben andere netwerken, ze hebben niets met de wijk.’
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden