Er is iets gebeurd in mijn algoritme waardoor ik de hele tijd goed nieuws krijg. Dit behoeft enige uitleg, al zal ik niet de enige zijn bij wie het gebeurt. Ik scroll dus weleens rond op Instagram, tot een door mijzelf ingestelde wekker zegt dat ik moet stoppen, en dan scroll ik nog even door, en dan stop ik.
De wekker helpt me om niet te lang rond te scrollen, want van lang rondscrollen word je depressief, dat weet iedereen. Dat komt omdat 1. iedereen op Instagram het beter heeft dan jij (mooiere schoenen, idealer huis, betere tegeltjes, kinderen die tot op hoge leeftijd vredig met houten blokken spelen, etc) of juist omdat 2. iedereen het slechter heeft dan jij (oorlog, aardbevingen, klimaat, zielige dingen met kinderen, etc).
De mensen die je ziet op de sociale media hebben het significant beter of significant slechter, en daar word je sowieso naar van.
Maar nu heeft iemand bij Instagram bedacht, waarschijnlijk omdat ze me er niet alleen afluisteren maar vast en zeker ook mijn gedachten kunnen lezen, dat ik goed nieuws nodig heb. Ik heb me helemaal niet geabonneerd op goednieuwsaccounts, maar ik krijg zomaar berichten van die accounts aangeboden, en ik reageer er heftig op. Ik ga altijd heel erg glimlachen als ik zo’n goednieuwsfilmpje zie, en ook best vaak een beetje huilen, of allebei tegelijk (eng voor omstanders), en ik denk ook heel vaak ‘gelukkig is er toch nog goed nieuws op de wereld’ en dat is natuurlijk een beetje triest, want dat is precies de bedoeling.
Maar het is ook zúlk goed nieuws! Twee zusjes die hun babyzusje uit bed halen om haar te knuffelen, en dat is dan allemaal per ongeluk door de babycam gefilmd. Een hele rij jongetjes in een klas die van hun juf hebben geleerd om zichzelf voor de spiegel een compliment te geven. Dat filmpje van die man die een angstige man helpt op de roltrap, ik geloof dat het een sociaal experiment is, maar in ieder geval doet iemand dus heel aardig op een roltrap, en dan heb je me al. Een rechter die de door haar veroordeelde misdadiger ineens herkent van de middelbare school en dan gaat zij zeggen dat hij vroeger zo’n aardige jongen was en dan barst hij in huilen uit en betert zijn leven (denk je, hoop je, zal vast wel zo zijn).
En maar huilend glimlachen, ik.
Het ding is wel dat ik erna altijd de commentaren onder zo’n nieuwtje ga lezen. ‘Die meisjes wisten dat ze gefilmd werden door de babycam!’ ‘De babycam staat gevaarlijk opgesteld!’ ‘Die vrouwelijke rechter sprak die zwarte man zeker vrij, want vrouwen en zwarte mensen komen met alles weg!’
En dan ben je toch weer depressief, precies waar de sociale media voor uitgevonden zijn.
Source: Volkskrant