N.B. Het kan zijn dat elementen ontbreken aan deze printversie.
Ikjes Zes persoonlijke anekdotes over Wim de Bie.
Bij het overlijden van Wim de Bie stuurden lezers van NRC een groot aantal Ikjes naar de redactie van de Achterpagina. Hieronder vindt u een selectie.
Ik fiets met lichte weemoed in het hart naar de stad en mijmer over Wim de Bie. Al die oude lp’s, al die zondagavonden dat ik thuis bleef voor hem en Kees. Geniale kerel met een prachtkop, ik adoreerde hem. In de fietsenstalling van Forum Groningen is het vervolgens bomvol, maar de wat moeilijk lopende steward zoekt gedienstig een plekje voor me. Ik bedank hem. „Ach”, grijnst hij, „wij oudere jongeren moeten elkaar een beetje helpen, hè.”
Trees Roose
Op vrijdagavond-koopavond, het zal begin 1980 zijn geweest, liep ik vanuit mijn ouderlijk huis in Bussum het tunneltje onder het spoor uit de Nassaulaan in. Een grote man pakte voor Boekhandel Los zijn ouderwetse herenfiets met lederen zadel (en grote veren daaronder), keek met kromme schouders schichtig om zich heen, begon te hollen, zette af van de grond, zo met een ferme sprong ineens op het zadel en trapte hard weg. Snel keek ik om mij heen waar de camera’s stonden? Geen tv-camera te bekennen. Wim de Bie speelde helemaal geen typetje maar sprong altijd zo op zijn fiets.
Jon Westerweel
Mijn vader zat meestal te lezen, aan de tafel in de voorkamer. Stil en in zichzelf. Maar op zondag om acht uur zette hij de televisie aan. We wisten het, dan moesten wij stil zijn. Koot en Bie kwamen in beeld en mijn vader begon te schuddebuiken van het lachen. Een half uur lang. Wij keken verwonderd naar hem en nauwelijks naar de beeldbuis. Dank Wim de Bie, voor het verzetten van de zinnen van ons gezin.
Jeroen Nugteren
Vanmiddag wandelde ik wat rond in een winkel gespecialiseerd in huishoudartikelen toen ik per ongeluk tegen een mattenklopper aanliep. Ha, die had ik toch nog nodig om ons grote wollen kleed uit te kunnen kloppen. Blij liep ik er mee naar huis. Thuis aangekomen las ik het verdrietige nieuws dat Wim de Bie was overleden. Samen met Van Kooten een van de helden uit mijn jeugd. Met diepe eerbied zal ik de vandaag aangeschafte mattenklopper hanteren en bij elke slag zal ik met vreugde denken aan een van De Bies typetjes en alter ego’s.
Karolien Hollanders
Ik ben met de auto op weg naar een best belangrijke opdracht bij een jonge organisatie. Onderweg wordt het radioprogramma onderbroken; Wim de Bie is dood. Daarop draait Zoek jezelf broeders. Ik zing, met vol volume en een traan in de ogen mee. De afslag mis ik. Ruim een half uur te laat kom ik aan. De opdrachtgever snapt het met een half woord. Wim de Bie, niet alleen taalvirtuoos, ook verbinder van jong en oud.
Hans van Dugteren
Voor mijn afstudeerscriptie aan de Hogeschool voor de Journalistiek in Tilburg schreef ik per e-mail mensen achter meerdere bekende weblogs aan. Ik vroeg hen wat ze deden met mailtjes van lezers. De enige die iets terugstuurde was Wim de Bie van Bieslog.nl. Ik had hem verteld dat ik zijn blog goed vond.
„Ik loop helemaal naast mijn schoenen van trots”, schreef De Bie. „En om nog meer naast mijn schoenen te lopen: ik lees echt ieder mailtje!”
Ben Schattenburg
Lezers zijn de auteurs van deze rubriek. Een Ikje is een persoonlijke ervaring of anekdote in maximaal 120 woorden. Insturen via ik@nrc.nl
U kunt ons via dit formulier informeren over taalfouten of feitelijke onjuistheden, dat stellen wij zeer op prijs. Berichten over andere zaken worden niet gelezen.
Source: NRC