N.B. Het kan zijn dat elementen ontbreken aan deze printversie.
‘Oh Zeerijp? Jullie stonden wel even in het middelpunt van de belangstelling hè?” zegt een aardige receptioniste die heeft gevraagd naar mijn woonplaats. Ja inderdaad, daar is onlangs het rapport over de gaswinning van de parlementaire enquêtecommissie uitgereikt. Hoewel de regering nog geen tijd heeft gevonden om erop te reageren (‘Later! Doei!’) weet iedereen heel goed wat de conclusie was: „De belangen van de Groningers zijn structureel genegeerd bij de aardgaswinning in Groningen. Dit heeft voor hen rampzalige gevolgen.”
Iedereen heeft allerhande boetekleden aangetrokken, de Nationaal Coördinator Groningen (NCG), verschillende overheden, zelfs Shell heeft iets gemompeld en het moet nu écht, écht anders.
Ook in het veelbevende Zeerijp waar de versterkingsoperatie binnenkort moet beginnen. De gemeente belegde in november een avond om ons te vertellen hoe men het in samenwerking met de NCG nu écht goed ging aanpakken. Het hele dorp in één keer versterken in een ‘dorpenaanpak’, met een dorpsteam dat bestaan zal uit ‘projectondersteuners’ en ‘bewonersbegeleiders’ en dat voor of naast of achter de bewoners zal staan, in ieder geval: dat is er voor ons! Het dorpsteam zal in het dorp komen zitten, zo lang als nodig, en dat kon best eens vele jaren zijn, gezien de meer dan tweehonderd huizen waar iets of veel aan veranderd moet worden, willen ze de aardbevingen aan kunnen.
Inmiddels is het team in actie gekomen. Ze hebben een terrein aangewezen waar ze gedurende de hele operatie in keten kantoor gaan houden en waar de aannemer bouwmaterialen en dergelijke zal opslaan die daar dan de komende jaren elke dag door vrachtauto’s opgehaald kunnen worden. Er komt ook een zaag-locatie, ze maken toeritten, ze storten beton, ze zetten hekken, ze plaatsen bouwlampen. Ze gaan aan de slag!
Dit alles op een mooi open veldje middenin het dorp waar veel mensen omheen wonen. Waar het stil is. Waar veel kinderen langs fietsen.
Op de avond die daarover georganiseerd was, bleek dat dit geen voorstel was. Het was een besluit. En het was heel moeilijk geweest verzekerden ze, want er waren zo veel factoren om rekening mee te houden: nutsvoorzieningen, ruimte, bodemgesteldheid, noem maar op.
In dat lijstje hoorde niet: wat de bewoners ervan vinden. Ook verkeersveiligheid niet. „Tegen élke locatie bestaan wel bezwaren”, zei het team afwerend.
Ze leken geen seconde van plan om van de voornemens af te wijken, de politiek wil nu immers ineens vaart maken, koste wat het kost. De vertegenwoordiger van de NCG zei kribbig, toen er veel weerstand bleek, dat hij nog niet had gehoord welke locatie ze dán hadden moeten kiezen. Blijkbaar moesten de overvallen bewoners daar, ongevraagd, toch ideeën over hebben ontwikkeld. Die werden evenzogoed geopperd, want de mensen denken best graag mee. Héél graag zelfs.
Maar als ze de plannen zouden heroverwegen dan zouden er weer maanden verstrijken en dan duurde de versterking nóg langer ‘en dat wilt u ook niet’, wierp het team tegen. Hoongelach in het zaaltje. Na tien jaar gezanik kijkt niemand meer op een maandje. We hebben het liever goed dan hals-over-kop.
Dat zouden ze ‘meenemen’ zeiden ze. En dan kregen we weer een brief in de bus over hun besluit.
Wat zei het rapport ook weer? „De belangen van de Groningers werden structureel genegeerd.”
U kunt ons via dit formulier informeren over taalfouten of feitelijke onjuistheden, dat stellen wij zeer op prijs. Berichten over andere zaken worden niet gelezen.
Source: NRC