‘Is Robin nog in de zaal?’ Jazeker, Robin Kester is er nog. Daar springt ze het podium op. Het is tijd voor een duet tot besluit. Het is onderhand half 1 geweest, want de avond in het Nijmeegse Merleyn mocht pas na 10 uur beginnen, toen de gasten in het belendende restaurant waren uitgegeten.
En dus is het een latertje geworden, want er stonden twee volwaardige optredens op de rol: van Kester én van Amber Arcades. Tot 9 april zijn ze samen op clubtournee.
Over de auteur
Menno Pot is sinds 1998 muziekjournalist van de Volkskrant. Hij schrijft recensies, interviews en langere verhalen over popmuziek.
Hun gezamenlijke toegift is er, volgens Annelotte de Graaf van Amber Arcades, eentje ‘met een knipoog’: Femme Fatale van Nico en The Velvet Underground, prachtig gezongen in tintelende harmonie. De band van De Graaf leidt het lied met wat charmante imperfecties over de finish.
Wat de ‘knipoog’ precies was? Misschien vinden ze zichzelf helemaal geen femmes fatales, die discussie gaan we niet aan. Wél staat vast dat het een fonkelende avond live popmuziek was en dat deze double bill precies uitpakte zoals je had gehoopt: Robin Kester en Amber Arcades, in Nijmegen in die volgorde, elders misschien andersom. Dat wisselen ze af.
Ze hebben nogal wat gevoelsmatige raakvlakken: twee jonge Nederlandse vrouwen, allebei 34 jaar oud, allebei uit Utrecht (al opereert Kester nu vanuit Rotterdam). Ze maken melodieuze, weidse indiepop die niet zelden wordt gerubriceerd als ‘dream pop’ en die opmerkelijk enthousiast wordt ontvangen in Groot-Brittannië, tot de BBC aan toe. Amber Arcades heeft er al een flinke tourhistorie, terwijl Kester die aan het opbouwen is.
Allebei brachten ze onlangs een prachtig nieuw album uit dat de setlijsten in Merleyn domineert: Honeycomb Shades van Kester, Barefoot on Diamond Road van Amber Arcades.
Vanwege de zwevende zangmelodieën hebben hun liedjes vaak iets dromerigs, maar dat betekent niet dat ze altijd zacht en lieflijk zijn. Kester opent (na een van Alfred J. Kwak geleend intromuziekje) met Fries and Ice Cream, dat live een stevige binnenkomer blijkt. Kester laat haar kleine synthesizer dreigend loeien. Gelukkig zweeft haar hoge zang er prachtig boven.
Ook Annelotte de Graaf, de vrouw die feitelijk Amber Arcades ís, schudt haar toehoorders resoluut wakker uit de droomtoestand die het contemplatieve openingssalvo van nieuw, deels door synthesizers gedragen liedjes heeft teweeggebracht.
‘Dat waren een paar nieuwe liedjes’, zegt ze. ‘Dit zijn een paar oudere.’ En hoor, daar transformeert haar band in Come with Me en Fading Lines tot de indierockformatie, de klassieke gitaarband, die Amber Arcades vóór de coronapandemie was: meer uptempo, met energiek huppelende gitaarloopjes, zoals verderop ook in het krachtige It Changes. Opvallend: De Graaf speelt werk van haar nieuwe album én Fading Lines uit 2016, maar laat het tussenliggende European Heartbreak (2018) volledig onaangeroerd.
Ook bij Robin Kester komen genoeg subtiele, bedachtzame en elegante liedjes voorbij (Celeste, het prachtige Blinds), maar ze eindigt met het stevig groovende Sweat and Fright, waarin haar band een gitaarmuur optrekt zoals Amber Arcades dat ook zal doen aan het einde van háár optreden, na middernacht, in het opstijgende I’m Not There: een flinke dot shoegaze in de droompop. Die momenten van explosiviteit werken in beide optredens voortreffelijk.
Vooral in die steviger stukken kun je merken dat de band achter De Graaf, waarin bassist Milan Hartsuiker de motor soms lekker vervaarlijk laat brullen, wat meer vlieguren heeft gemaakt dan de band van Kester, maar de kracht van deze tournee is de double bill als zodanig: de optredens zijn op een wonderlijke, gevoelsmatige manier complementair. Ze vallen op door dynamiek, verscheidenheid en muzikaal reliëf. En door het grote aantal uitstekende liedjes, ruim twee dozijn in totaal. Van dit soort droompop word je nooit slaperig.
Dat brengt ons bij de laatste overeenkomst tussen deze twee artiesten: ze oogsten Britse lof, maar verdienen in eigen land een veel groter publiek. Amber Arcades en Robin Kester spelen, na Merleyn (Nijmegen), nog in Vera (Groningen), Cul de Sac (Tilburg), Rotown (Rotterdam) en de Tolhuistuin (Amsterdam). Mooie locaties, daar niet van, maar het hadden natuurlijk Doornroosje, Oosterpoort, 013, Annabel en Paradiso moeten zijn.
Volgende keer dan maar, want deze gezamenlijke tournee mag best een vervolg krijgen.
Britse belangstelling
Amber Arcades trad al veel op in Groot-Brittannië. Robin Kester maakt inmiddels ook Britse kilometers, na complimenten van prominente collega’s als Guy Garvey (Elbow) en Matt Bellamy (Muse). Het muzikaal ooit zo eenkennige Verenigd Koninkrijk lijkt de laatste jaren schoorvoetend te ontdekken dat Nederland meer te bieden heeft dan Armin van Buuren en Martin Garrix. Denk aan het substantiële Britse concertpubliek van Pip Blom. Ook Personal Trainer verkoopt er nu zalen uit, voor hun tournees in mei en november. Iguana Death Cult maakt de overtocht in april. Tramhaus staat in mei op festival The Great Escape in Brighton. Someone doet een uitgebreide Britse najaarstournee. Pitou werd al vóór haar debuutalbum gedraaid door de BBC. En zo is er meer. ‘Big in the UK’? Het zou overdreven zijn dat te beweren, maar aandachtiger luisteren naar Nederlandse indie doen de Britten wel.
Pop
★★★★☆
23/3 Merleyn, Nijmegen
Herhaling: 26/3 Patronaat, Haarlem. 31/3 Vera, Groningen. Tournee.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden