In een zoveelste poging De Man – het biologische fenomeen alsmede het maatschappelijke concept – beter te begrijpen, keek ik de afgelopen tijd Entourage. Het enige dat ik me herinnerde van de hitserie, in 2006 door HBO gepresenteerd als mannelijke opvolger van Sex and the City, was hoe de jongens uit mijn klas elkaar destijds ineens consequent gingen aanspreken met ‘bro’. Wat toch tamelijk sneu staat als je wit bent en op wintersport gaat en Benjamin heet of Olivier.
Maar, dacht ik nu, misschien moest ik me desondanks eens verdiepen in dit vitale onderdeel van de popculturele vorming van mijn mannelijke leeftijdsgenoten. Meer onderzoeksmateriaal was sowieso even niet omhanden. Dus werd het Vince, Johnny, Eric en Turtle – acht seizoenen lang.
Vandaag Entourage kijken heeft eenzelfde effect als oude documentaires terugzien over bijvoorbeeld restaurant Noma of talkshow De wereld draait door. Toen we René Redzepi acht jaar geleden zijn souschefs zagen uitkafferen, vonden we dat het toonbeeld van creatief leiderschap. Op dezelfde manier werd Matthijs van Nieuwkerk bewonderd om zijn nietsontziendheid. Inmiddels spreken we over angstculturen, over tirannen. Over gemankeerde meldpunten en falend bestuur.
Entourage is in wezen een gefictionaliseerde illustratie bij #MeToo; het bewijs dat we grensoverschrijdend gedrag pakweg vijftien jaar geleden gewoon niet zo erg vonden. De serie draait om acteur Vince en zijn drie vrienden, die samen zijn bekendheid uitbuiten in een blur van blowen, feesten en neuken. Elk vrouwelijk personage doorloopt binnen één aflevering dezelfde ontwikkeling: eerst ruziën de bro’s over wie het eerst met haar naar bed mag. Vervolgens – na door één of meerdere bro’s te zijn gepenetreerd – wordt de vrouw als hinderlijk ervaren, omdat ze bijvoorbeeld geïrriteerd raakt als een bedpartner haar naam niet meer weet. De vrouw wordt daarna collectief genegeerd, om uiteindelijk zonder verdere uitleg te verdwijnen.
De echtgenote van Vince’s manager Ari heeft, ondanks dat ze in vrijwel elke aflevering langskomt, tot het laatste seizoen geen naam. Dan blijkt ze Melissa te heten – wat eigenlijk ook niet echt een naam is.
In feministische media wordt Entourage inmiddels uitgekotst; HBO schrapte de serie van de startpagina. Ergens is dat terecht – hoe minder jongens geïndoctrineerd worden door deze propaganda voor het Peter Pan-patriarchaat, hoe beter. Anderzijds biedt Entourage een fascinerende blik op de onderliggende structuur van wat we nu male fragility noemen: de hoofdpersonen zijn boven alles extreem onzeker. Zodra een bro buiten de bro-bubbel dreigt te treden, door bijvoorbeeld een relatie aan te gaan, wordt die met geweld teruggetrokken. Leitmotiv van Entourage is angst voor de grotemensenwereld, verpakt in Y2K-hedonisme.
Aan het eind van veel afleveringen staren de bro’s richting de horizon, biertje in de hand en een blik in de ogen die het midden houdt tussen optimistische onverschilligheid en onderdrukte midlifecrisis. Alsof ook zij uitkijken naar een tijdgeest die hun dwangmatige gedrag een halt toe zal roepen. Bro’s zijn het, maar bange bro’s – alsmaar op zoek naar manieren om dat laatste te vergeten.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden