Het enige dat erger is dan over het weer praten, is achteraf over het weer praten. Maar goed, het was zaterdag en het was hondeweer. Storm, regen, grijs: de uitgestelde lente diende zich aan als eeuwige herfst. Mijn binnenwereld had zich voor het gemak maar gespiegeld aan de buitenwereld. Ging die zon nou nog een keer schijnen?
Na de zwemles, een bezoek aan de kapper en een scheut schermtijd waren er nog wat uren over. Te veel om thuis te blijven, te weinig voor een significant uitstapje. Maar er moest wel bewogen worden. ‘We gaan naar een speeltuin’, zei ik tegen mijn dochters, ‘jullie mogen kiezen welke.’ Net toen er een knoop was doorgehakt, keek ik naar buiten. Dikke regendruppels kletterden op de auto’s die voor onze deur stonden geparkeerd. Dit was een teken van Moeder Natuur. En Moeder Natuur wilde dat we naar het indoor speelparadijs gingen.
De ergste drukte was al achter de rug en tussen het slagveld van aangevreten frietbakjes stonden zowaar een paar lege tafels. Mijn dochters deden hun schoenen uit en gingen op in de dolle meute. In een poging de soundtrack van de hel buiten te houden, deed ik mijn oordopjes in en zette muziek op. Na een tijdje kwamen ze met rode, gelukzalige hoofden terug om wat te drinken en te eten. Vervolgens verdwenen ze weer, de jongste met haar arm om de oudste heen geslagen. Voor even was alles goed.
Voor heel even. Kort daarna kwam mijn oudste dochter aanlopen met een van pijn vertrokken gezicht en haar hand op haar schouder. Ze wist niet precies wat er gebeurd was, maar ze had op de trampoline gesprongen en opeens deed haar schouder zeer. Hij was niet uit de kom, maar ze had veel pijn en de enige manier om die draaglijk te maken was door haar arm omhoog te houden.
Voor de zekerheid belde ik de huisartsenpost. Ik kreeg een jonge vrouw aan de telefoon, die me aanhoorde en een vragenlijst met me doorliep. Ze ging met een arts overleggen en zette me in de wacht. Na een paar minuten kwam de vrouw weer terug aan de telefoon. Mijn dochter hoefde nu nog niet gezien te worden, zei ze, maar we moesten haar schouder in de gaten blijven houden en opnieuw bellen als die zou gaan zwellen. Voor nu volstond paracetamol, misschien een warm bad en het verder maar even laten. Waarschijnlijk kwam het dan wel goed. ‘Kinderen moeten soms even vergeten dat ze pijn hebben’, zei ze.
De hele avond moest ik aan dat zinnetje denken. En de hele de volgende ochtend. Want dat geldt natuurlijk niet alleen voor kinderen.
Source: Volkskrant