N.B. Het kan zijn dat elementen ontbreken aan deze printversie.
Een ziekenhuis is nu niet direct een gezellige omgeving. Kamers hebben nogal eens uitzicht op daken bedekt met grint of bitumen, binnen is het een en al linoleum en gladde witte wanden, het lamplicht is vaak wittig. Niet de omgeving waarin iemand graag weken doorbrengt, en al helemaal niet als het aantal weken dat het leven nog zal duren al drastisch is ingeperkt.
Asselbergs (1978-2021) was social designer en verbonden aan St. Joost School of Art & Design in Breda en Den Bosch. Toen ze voor de tweede keer werd opgenomen in het AMC in Amsterdam, begon ze vanuit haar bed alles te fotograferen wat ze dagelijks zag: de omgeving, de mensen, het eten, zichzelf. De talloze infusen, de slangetjes en buisjes, de gehandschoende handen van de verpleegkundigen. Al die mensen die aan een bed komen, steeds weer iemand anders, soms een muurtje van witte jassen dat aan het voeteneind staat en naar haar kijkt.
Ze zag hoe verpleegkundigen dagelijks een rijdende computer de kamer binnenduwen. Hoe iedereen een wit pak aanheeft, behalve haar man die een tijdschrift ligt te lezen bij haar op bed. Ze fotografeerde de kaarten aan haar muur, haar lichaam onder de douche, de twee verschillende sokken die ze aanheeft, zo typerend voor het uitzicht van iemand die op bed ligt. Die kijkt naar de eigen voeten. Of naar het raam waar soms een vogel langs vliegt.
De Jong vertoont de film aan zorgverleners en vertelt er het verhaal van zijn vrouw bij. De patiënt, zo zegt hij, voelt zich vaak ‘voedingsstof’ voor de efficiënte machine die het ziekenhuis is.
Het project is geen aanklacht. Als de aandacht op heel kleine puntjes verbeterd zou kunnen worden, dan heeft Barbara met haar werk toch al iets bereikt, vindt De Jong.
Anders dan in de meeste reportages in ziekenhuizen, die niet anders kunnen dan van buitenaf kijken en die vooral de kant van de zorgverleners laten zien, zie je in Asselbergs project hoe het ziekenhuis is voor een patiënt. Dat perspectief was ook voor de mensen die er werkten informatief en vaak een aanleiding tot gesprek, waardoor zij zelf ook weer meer een ‘mens’ werd, niet alleen een patiënt.
Asselbergs: „De kleine dingen zijn zo ongelooflijk belangrijk voor mensen die ziek zijn of, zoals in mijn geval, gaan overlijden.” Mensen kunnen tot op het laatst nog echt iets voor iemand betekenen, benadrukt ze.
Ze overleed uiteindelijk in een hospice in Leiden, met veel vrijwilligers. Die hadden de tijd.
Foto Barbara Asselbergs
Foto Barbara Asselbergs
Foto Barbara Asselbergs
Foto Barbara Asselbergs
Foto Barbara Asselbergs
Foto Barbara Asselbergs
Foto Barbara Asselbergs
NieuwsbriefNRC In Beeld
De mooiste fotografie en de beste tips, geselecteerd door de fotoredactie
U kunt ons via dit formulier informeren over taalfouten of feitelijke onjuistheden, dat stellen wij zeer op prijs. Berichten over andere zaken worden niet gelezen.
Source: NRC