‘Spike Lee. Hij is echt een voorbeeld voor mij. Vooral omdat hij zijn tijd ver vooruit was in Amerika met zijn verhalen over mensen van kleur. Verhalen die ik ook hier in Nederland wil gaan maken. Jordan Peele is ook een geweldige regisseur én een steengoede komedie-acteur. Veel mensen weten het niet, maar voordat hij de horrorfilm Get Out maakte, acteerde hij zelf ook, in de comedyserie Key & Peele. Die serie is voor mij de Bijbel als het gaat om komedie. Maar Spike Lee torent als regisseur boven iedereen uit. Er zit een scène in zijn film Do the right thing die over politiegeweld gaat, waarin zowel humor zit als drama. Je moet lachen en tegelijkertijd word je geconfronteerd met iets verschrikkelijks, ontzettend knap gedaan.
‘Er zijn nog zoveel kleuren van de zwarte man die we hier niet kennen. Als kunstenaar voel ik een verantwoordelijkheid om stigma’s te doorbreken. Ik wil het publiek trainen om te kijken naar mijn personage en mijn acteerwerk, in plaats van naar de persoon die ik ben en wie ik vertegenwoordig. Ik wil dat mensen een connectie kunnen maken met mij als acteur en zich met mij kunnen identificeren. En dat ze niet vanuit de lens van colour consciousness, maar met een kleurenblinde houding naar me kijken.
‘In Bloedbruiloft speelt Janni Goslinga mijn moeder. Zij is wit, maar ik pas mezelf niet aan omdat ik een witte moeder heb. Ik houd dezelfde toon als wanneer ik met een moeder van kleur zou spelen, zoals twee jaar geleden met Manoushka Zeegelaar Breeveld in het toneelstuk De Gliphoeve. Maar dat heb ik moeten leren, dat het mooier is als je dichtbij jezelf blijft. Ik zie mezelf als een soort Denzel Washington: een acteur die niet compleet transformeert in zijn personage, maar altijd iets van zichzelf erin verwerkt.
‘Dan kies ik voor tragedie. Komedie ben ik gewend, dat kan ik goed en vind ik makkelijk om te spelen. Maar het onderzoek dat ik doe als ik in een tragedie als Bloedbruiloft speel, waarin ik als bruidegom door mijn aanstaande plots wordt verlaten voor een ex-minnaar, vind ik interessanter. In zo’n stuk heb je met meer lagen te maken dan in een komische voorstelling.
‘Ik hecht ook waarde aan het tragedie-genre, omdat ik daarmee verhalen kan vertellen die nog niet zijn verteld; een van mijn toekomstige ambities is om iets over de Surinaamse held Anton de Kom te maken. Ik heb het gevoel dat je met tragedie meer bereikt, meer los kunt maken bij je publiek, waar ik als kunstenaar uiteindelijk naar streef.’
‘Op dit moment kies ik voor het theater, waarin ik me als acteur verder kan ontwikkelen. Waar je in een film vaak maar een paar takes hebt om iets neer te zetten, kun je tijdens een repetitieproces voorafgaand aan een voorstelling je helemaal onderdompelen in een personage. Ik wil een betere acteur worden en ik wil met de beste acteurs op het toneel staan om dat te bereiken. Acteren is echt samenspelen, een teamsport.
‘Ik heb me dit jaar aangesloten bij het gezelschap van het Internationaal Theater Amsterdam en kies er bewust voor om het hele palet van toneelspelen te verkennen. Ik heb een tijdje op de toneelschool van Artez in Arnhem gezeten, maar ik was vlak daarvoor vanuit Suriname naar Nederland verhuisd. Een toneelopleiding in combinatie met acclimatiseren werd me op een gegeven moment te veel. Maar ik heb het nooit opgegeven, ben altijd doorgegaan met spelen en heb veel meters gemaakt. En of je nu speelt in het theater of in een film, als acteur behoor je je publiek hoe dan ook een bepaalde emotie te laten voelen, te verlichten en herkenning te bieden.’
‘Ik ben echt verliefd op Amsterdam, ik vind het een supertoffe stad en een van de mooiste plekken om te wonen. Ik houd zelfs van de winterse kou hier. Ik ben opgegroeid in de hitte, maar hier slaap ik beter. En ik geniet enorm van de vier seizoenen, ik vind het prachtig als het sneeuwt.
‘Toen ik jong was, deed ik aan wedstrijdzwemmen, waardoor ik veel heb kunnen reizen. Van mijn 10de tot mijn 15de zat ik in de Surinaamse zwemdelegatie. Daardoor ben ik op plekken in Zuid-Amerika, in het Caribisch gebied en in de Verenigde Staten geweest. En doordat ik zoveel plekken heb gezien, heb ik nu een beeld van waar ik het allerliefste wil zijn, en dat is momenteel Amsterdam.
‘Ik zwom ook om een beurs te krijgen en naar het buitenland te kunnen voor een studie. In Suriname word je al van jongs af aan aangemoedigd om jezelf in het buitenland te ontplooien, want je bereikt daar qua carrière al snel een plafond. Daarom wil ik ook dat mijn kinderen hier in Amsterdam opgroeien, omdat hier simpelweg meer mogelijkheden zijn.’
‘Ik zou heel graag op den duur willen regisseren. Het schrijfproces is ook belangrijk, er zijn ook veel meer schrijvers van kleur nodig, maar als regisseur kun je de juiste mensen bij elkaar brengen om iets moois te maken. We staan nu in de samenleving heel erg voor inclusiviteit, maar het is moeilijk om dat te onderhouden. Zolang we niet meer investeren in makers van kleur, ook financieel, zullen die zich niet verder blijven ontwikkelen.
‘Ik ben niet opgegroeid met het zien van mijn helden op televisie of in het theater, waardoor ik altijd een soort minderwaardigheidscomplex had. Dat ontstaat wanneer je geen rolmodellen ziet die op jou lijken. Daarom hecht ik ook veel waarde aan representatie. In de Disneyfilm De kleine zeemeermin heb je bijvoorbeeld een krab die de helper is van Ariël. In het Nederlands heeft hij een Surinaams accent, in het Engels een Jamaicaans accent. Als kind pik je dat op en denk je: ik wil ook gewoon de koning van de zee zijn, ik wil ook een prominente rol.
‘Anton de Kom zegt in zijn boek Wij slaven van Suriname: ‘Geen beter middel om het minderwaardigheidsgevoel bij een ras aan te kweken, dan dit geschiedenisonderwijs waarbij uitsluitend de zonen van een ander volk worden genoemd en geprezen.’ Ik zie mezelf als een pionier in deze maatschappij om dat minderwaardigheidsgevoel voor de generaties die na mij komen te elimineren. Ik wil de wereld echt veranderen.’
‘Beats maken. Ik ben ook een producer en heb me altijd beziggehouden met geluiden opnemen en mixen. Muziek is voor mij de mooiste kunstvorm, ik kan mezelf daar echt in verliezen. Maar ik ben niet iemand die zichzelf forceert. Ik zeg niet tegen mezelf: je moet elke dag een beat maken. Nee, ik doe het alleen op gevoel. Ik schrijf ook nummers terwijl ik die beats maak. Uiteindelijk hoop ik artiesten te mogen managen, omdat er nog zoveel zijn die een waardevolle stem hebben. En dan hoop ik een label te kunnen creëren voor opkomende zangers en rappers.
‘In Suriname moeten sommige mensen drie banen hebben om rond te komen, daar het is bijna onmogelijk om een professional te worden in datgene wat je het allerliefst wilt doen. Ik ga dit jaar in vier toneelstukken spelen, maar omdat het een passie van me is, voelt het niet als werk. Mensen vragen me: hoe leer je al die teksten dan uit je hoofd? Maar ik vind het zo ontzettend leuk en voel me zo gezegend dat ik kan leven van mijn kunst, dat ik er nooit moe van word.’
Bloedbruiloft is vanaf 30/3 te zien in Internationaal Theater Amsterdam
1997 Geboren in Paramaribo, Suriname
2006-2015 Jeugdtheaterschool On Stage van actrice Helen Kamperveen
2015 Komt naar Nederland
2016-2017 Artez Toneelschool in Arnhem
2017-2019 Academie voor Theater en Dans in Amsterdam
2018 Bijrollen in de televisieseries De slet van 6 vwo en Mocro maffia
2019 Hoofdrol in de speelfilm De Libi van Shady El-Hamus
2020 Theater- en dansvoorstelling Quake, nominatie voor toneelprijs Arlecchino voor beste mannelijke bijrol
2021 Hoofdrol in de speelfilm I don’t wanna dance van regisseur Flynn von Kleist
2021 Bijrol in de Netflix film Forever Rich, nominatie voor een Gouden Kalf in 2022
2022 Werkt samen met regisseur Ivo van Hove voor The Damned van Internationaal Theater Amsterdam (ITA)
2023 Sluit zich aan bij het ensemble van ITA. Is daar dit jaar onder meer te zien in Bloedbruiloft, en verder in Dhlomo van theatergezelschap Urban Myth (als de Zuid-Afrikaanse voetballer Darius Dhlomo)
Daniël Kolf woont in Amsterdam met zijn partner en heeft vier kinderen.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden