Huisarts Güven Yildiz heeft het in haar interview vooral over agressie in de zorg. Tegelijkertijd stipt ze een ander probleem aan waar ze verder niet over uitweidt: ‘Ik betaal, dus ik heb er recht op.’
Sinds de commercialisering van de zorg krijgen we te horen dat het verstandig is de zorgpremie te vinden die het beste bij ons past. Oftewel, betaal alleen voor wat jij nodig hebt. Die boodschap is fundamenteel misleidend. Nee, je betaalt niet alleen voor wat jij nodig hebt! Zo werkt het systeem niet. We betalen zorgpremie omdat we het als maatschappij niet wenselijk vinden dat mensen hun huis moeten verkopen om de ziekenhuisrekening te betalen; of ervoor kiezen om af te zien van een behandeling omdat de kosten niet op te brengen zijn.
Zorgpremies op maat met als slogan goedkoop, goedkoper, goedkoopst, stimuleren het gevoel waar mevrouw Yildiz over spreekt: het gevoel van importantie van het eigen ik. Tja, en als je dan in de wachtkamer van de huisarts beseft dat je onderdeel uitmaakt van een groter geheel, komt dat hard aan.
Het is niet de enige reden, maar wel een van de redenen waarom mensen hun frustraties botvieren op de mensen van wie ze hulp willen. De oogst, een omgekeerde wereld: jij moet mij nu helpen, trut.
Judith Groot, Amsterdam
Spoorwegverkeer op een van de drukste lijnen van Nederland stilgelegd vanwege een dassenburcht. Ecoloog van Das&Boom pleit zelf voor snelle maatregelen zoals opgraven, gezien het grote maatschappelijke belang. Maar er moet eerst een ontheffing komen van de Rijksdienst voor Ondernemend Nederland.
Is daarvoor geen spoedprocedure mogelijk zodat men morgen aan de slag kan? Zou er iemand in dit land zijn die niet vindt dat die ontheffing er zonder omhaal moet komen? Hoe ondernemend kan deze rijksdienst zijn?
Chris Verdenius, Soest
Bravo Rinske van de Goor, voor de feestelijk-beeldende beschrijving van clitoris en omgeving. Ik overweeg om deze omkaderd op te nemen in de volgende druk van ons standaardwerk Anatomie&Fysiologie (hbo), direct naast de huidige ‘zakelijke’ beschrijving en de illustraties.
Ludo Grégoire, (educatief auteur) Leiden
Dirk Fuite doet een prima suggestie voor een efficiënter telproces op de dag van de verkiezingen. Maar het vergt ook een forse investering in apparatuur voor de honderden stembureaus.
Maak om te beginnen een kleiner stembiljet. Het maakt het tellen veel makkelijker, waardoor ook de stembureauleden op tijd naar bed kunnen. Wij waren ditmaal pas 02:15 uur klaar met tellen. Zet alle partijnamen en -logo’s op één A4 met daaronder vakjes genummerd van 2 tot, zeg, 50. Kruist de kiezer alleen het partijlogo aan dan valt de stem op de nummer 1 van de lijst. Desgewenst mag de kiezer daarnaast een nummer aankruisen waarmee hij een voorkeurstem uitbrengt.
De kandidatenlijsten met alle namen heeft hij al thuis ontvangen en deze hangt bovendien prominent in het stembureau, wat nu ook al het geval is. Scheelt een hele hoop papier (en bomen).
Huub Geelen, voorzitter stembureau Goede Herderkerk Apeldoorn
Deze keer behaalde BBB 17 zetels van de 75 in de Eerste Kamer en lijkt zowel politiek als journalistiek ervan overtuigd: hier moeten we iets mee! Het kabinet zal de gemaakte afspraken nu wel overboord moeten gooien! Anders komen er nieuwe verkiezingen!
Maar waarom in hemelsnaam? Hoorden we dit geluid ook toen Forum voor Democratie vier jaar geleden 16 zetels behaalde? Moest het kabinet toen het racisme omarmen en onmiddellijk gaan streven naar een boreale maatschappij?
Yolan Witterholt, Oost-Graftdijk
Ook ik heb enig onderzoek gedaan naar mijn voorouders. Mijn voormoeders waren geen arts, kunstenaar of topsporter, zoals Marga Vintges beschrijft. Het waren vrouwen die meewerkten op de keuterboerderijen, als dienstmeiden bij rijkere families in dienst waren en in de tussentijd soms tien of meer kinderen kregen en opvoedden.
Ik voel mij zeer verwant met deze vrouwen.
Peter op het Veld, Ooij
Steeds meer worden wij geconfronteerd met schandalen en affaires waarbij onder meer de overheid een bedenkelijke rol speelt. Stine Jensen en Ronald van Raak gaan in hun bijdrage vooral in op de vraag hoe de samenleving zich hierbij beter teweer kan stellen. Het is hun pleidooi om veel meer te zoeken naar gedeelde waarden waarmee mensen ‘samen sterk’ kunnen staan tegenover bedreigingen zoals een toeslagenaffaire of het gaswinningsschandaal.
De analyse van de verkiezingsoverwinning van BBB wijst erop dat ‘de samenleving’ al aardig op weg is naar een ontdekking van gedeelde waarden: de BBB-kiezers komen overal vandaan. Belangrijker lijkt mij om na te gaan hoe het komt dat er steeds meer ‘affaires’ komen.
Ik richt me even op de overheid en mijn stelling is dat het met die stijging van het aantal wel meevalt: de overheid (bestuur en ambtenarij) heeft zich feitelijk altijd behoorlijk afstandelijk en eigengereid opgesteld tegenover ‘de burger’.
Ook vroeger kwamen er groepen in de knel als gevolg van overheidsbeleid: Limburgse mijnwerkers, Zuiderzeevissers, enzovoort. Alleen lieten zij zich minder horen dan de benadeelde groepen van nu; het werden geen schandalen.
De samenleving is volwassener geworden terwijl de overheid is blijven steken in een ouderwetse verhouding met (tot?) de burgers: afstandelijk, weinig empathisch en autoritair. Er zijn niet méér affaires dan vroeger, maar de mensen pikken het veel minder.
Het zal pas beter gaan als overheidsorganen snappen dat ze partner zijn en vooral weten wat dat voor hun gedrag betekent. De door Jensen en Van Raak bepleite waardendiscussie is zeker van belang. Maar deze is volgens mij al behoorlijk op gang gekomen en kan pas echt van waarde zijn als het bestuur en zijn organen zich nadrukkelijk bezinnen op hun plaats en vervolgens wezenlijk van gedrag veranderen.
Tijs Rolle, Leusden
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans de krant te halen. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks halen ongeveer vijftig brieven de krant. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden