In de rubriek Pics werpt filmrecensent Floortje Smit haar blik op de hedendaagse beeldcultuur.
Hoeveel dollars moet de liefde kosten? Volgens regisseur Nancy Meyers zo’n 150 miljoen. Dat was in ieder geval het budget dat ze in gedachten had voor haar nieuwste film Paris Paramount. Een romantische komedie, zo viel te lezen, semi-autobiografisch, over twee filmmakers die verliefd worden en uit elkaar gaan (Meyers is gescheiden van regisseur Charles Shyer).
Juist, 150 miljoen dollar. Dat is slechts 20 miljoen minder dan Top Gun: Maverick heeft gekost. Het is de duurste romkom ooit. Wat, in hemelsnaam, is er zo prijzig aan dit verhaal? Verstoort de ene regisseur met overvliegende straaljagers de fenomenale auto-achtervolging door de straten van Parijs van de andere en ontmoeten ze elkaar zo? Voor Netflix was dit in ieder geval te gortig en de streamingdienst trok de stekker eruit. Sinds vorige week moet Meyers op zoek naar een andere studio die de zaak wil financieren. Warner Bros schijnt interesse te hebben.
Toch is het opmerkelijk. Meyers’ films, zoals It’s Complicated en Something’s Gotta Give, hebben financieel gezien nog nooit teleurgesteld. En waarom wilde Netflix wél 160 miljoen neerleggen voor mannenmidlifedrama The Irishman (2019) van Martin Scorsese en niet voor een vrouwenmidlifedrama van Meyers? Dat ruikt naar dedain voor het genre en voor Meyers als auteur.
Toch is dat niet helemaal eerlijk. Netflix strooit niet meer met miljoenen zoals in 2019 én er zijn tegenwoordig wel grotere risico’s aan de methode-Meyers. De grote sterren die ze in haar films steeds in fascinerende combinaties bij elkaar weet te brengen, zijn niet meer de automatische publieksmagneten van vroeger. Daar komt bij dat hun salarissen stukken hoger zijn, omdat ze niet meer zoals vroeger kunnen meedelen in de kassa-opbrengst – een gestreamde film hééft geen kassa-opbrengst. Als je dus sterren als Scarlett Johansson, Michael Fassbender en Pénélope Cruz cast, moet je diepe zakken hebben.
Grappig genoeg ligt de aantrekkingskracht van Meyers’ films juist in het feit dat ze geen idee lijkt te hebben van wat dingen kosten. Meer dan welke filmmaker ook biedt ze een sprookjeswereld, waarin de kasten van huizen zonder problemen betaald kunnen worden met hobbybaantjes, waarin altijd goed wordt gegeten zonder dat de keurige keukeneilanden vies worden, waarin de merkkleding altijd perfect past en waarin politieke en financiële turbulentie alleen in een ander universum lijken te bestaan. Wereldvreemd, en daarmee escapisme ten top.
Dus als ze in Paris Paramount die verliefde filmmakers oneindige budgetten tot hun beschikking geeft, zal ze zelf haar geld ook wel weer dubbel en dwars terugverdienen.
Source: Volkskrant