Een onverwacht pareltje op een verder kalme, tikkeltje voorspelbare tv-avond. Spoorloos, al 33 jaar vaste leverancier van hartverwarmende dan wel hartverscheurende tv, had woensdagavond iemand na tien jaar groot nieuws te vertellen.
In 2013 had Iris – toen 45 jaar oud, nu 55 – meegedaan aan Spoorloos, in de hoop eindelijk te achterhalen wie haar vader was. Die had ze nooit gekend. Van haar overleden moeder had Iris alleen een naam meegekregen, ene ‘Jim’, waarschijnlijk Antilliaans of Surinaams.
Bij dit soort zoektochten houd je toch altijd een beetje je hart vast. Teleurstelling ligt op de loer. Vaak ontbreekt een gezamenlijk verhaal met de hervonden familie, zijn er te weinig aanknopingspunten voor een bestendige band.
Voor Iris was in 2013 een hereniging niet eens het doel. Een volledige naam of foto zou ze toen al voldoende hebben gevonden. Een levende vader, een die ze zou kunnen vastpakken en leren kennen, was nog een gedachte te ver. Helaas liep het spoor destijds dood en werd haar zoektocht weggestopt in de la met andere cold cases.
Ook interessant bij Spoorloos zijn de tussendoortjes, waarin de deelnemers iets meer vertellen over hun levensloop. Bij Iris was dat een aangrijpend verhaal over een psychisch labiele moeder die Iris’ biologische vader nooit had ingelicht over de zwangerschap. Als baby werd Iris ter adoptie afgestaan, en ze groeide op in een volledig witte omgeving. Gaandeweg werd ze zich gewaar van haar anders-zijn. Iedereen had een mooi, rond verhaal over zichzelf, behalve zij.
Ze groeide desondanks op tot een sterke vrouw, idyllisch levend in Italië, met haar twee zoons en echtgenoot Martin Simek. Ja, die Martin Simek, de veelgeprezen radio- en tv-presentator, schrijver van fijne columns en interviews. ‘Dat je niet weet waar je vandaan komt, dat moet ondraaglijk zijn’, meende Simek over het wortelloze bestaan van Iris.
Tien jaar later. Dankzij stamboomonderzoek wist Spoorloos toch een doorbraak te forceren. Het grote niets dat Iris’ achtergrond altijd was geweest, werd opeens tot de nok toe gevuld met informatie. Ze kreeg een naam (Elfried), een foto en een videoboodschap van de man naar wie ze haar hele leven op zoek was geweest.
Het bleek een droom van een vader. 80 jaar inmiddels, woonachtig in Paramaribo, waar hij nog altijd actief is als architect. Hij had kort in Nederland gestudeerd, waar zijn naam voor het gemak werd afgekort tot ‘Jim’. Een opgewekte, warme man, die oprecht bedroefd was dat hij nooit van het bestaan van Iris had geweten.
In Utrecht werd een ontmoeting georganiseerd. ‘Een lot uit de loterij’, stamelde Iris. ‘Een geschenk van God’, aldus Elfried, die zijn dochter nog eens stevig tegen zich aan drukte.
Inmiddels heeft Iris samen met haar gezin haar vader in Suriname bezocht. Ze bellen wekelijks met elkaar. Iris: ‘We laten elkaar helemaal toe in elkaars leven.’
Of het een geschenk van God is laat ik graag in het midden, maar magische tv was het zeker.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden