Het wordt een uitdagend avondje voor de beveiligers van de Ziggo Dome. Dat merk je al als je de tent binnenloopt en je neus gebruikt. Jazeker, hier gaat gerookt worden, wat de security daar verder ook van vindt. Want op het podium wordt de grote pleitbezorger van onbelemmerd cannabisgebruik verwacht, de man die zelfs in het Witte Huis een joint opstak onder het motto ‘fúck the president.’ Die laat zich straks niet de wet voorschrijven door iemand in een securitypakje. Waarom zou je dat als publiek dan wel doen?
De zaal vult zich met een dikke wietlucht. De beveiliging pikt hier en daar iemand uit het publiek, maar waagt zich niet midden vooraan, waar groepjes héél stevige mannen staan te dampen. Halverwege de set gaat het bijna mis, als er toch iemand over de hekken wordt getrokken en er bijna een vechtpartij ontstaat. Snoop Dogg, een joint in de mondhoek, bemoeit zich er even mee: ‘Hé, security, kom terug naar deze kant van het hek.’ Je kunt je voorstellen dat de teamleider van de beveiligers dat ook een goed idee vindt. Laat ze roken, dat is beter dan een kloppartij met ernstige gevolgen.
Over de auteur
Robert van Gijssel is sinds 2012 muziekredacteur voor de Volkskrant, met speciale interesse voor elektronische muziek en dance en de hardere muziekgenres. Ook schrijft hij over de muziekindustrie in het algemeen.
Snoop Dogg (51) uit Long Beach in Californië is standvastig op vele vlakken. Het succes van zijn album Doggystyle uit 1993 wist hij nauwelijks te overtreffen, maar hij bouwde toch een solide carrière op die grensverleggende hiphopplaat. Hij kwam op in het kielzog van zijn maat Dr. Dre en dankzij samenwerkingen op diens ook al zo baanbrekende album The Chronic (1992). Maar met zijn solodebuut verlegde Snoop Dogg mede de koers van de hiphop, die vanuit de westkust van Amerika de wereld zou bestormen. Snoop Dogg liet zijn raps vloeien op toegankelijke en dansbare funk; liedjes als Who Am I werden hits in de mondiale popcharts.
Snoop Dogg bleef een leven lang recalcitrant: hij liet zich ontelbaar vaak arresteren, verdwaalde in de worstelindustrie en daarna in de Here. Die onnavolgbare dwarsigheid maakt hem nog altijd geliefd, ook bij een jonge hiphopgeneratie. In Amsterdam zien we ook een erg eigenwijze Snoop Dogg opkomen, op een onvoorstelbaar leeg podium. Geen lichtshow, geen decorstukken; de rapper gaat hier gewoon lol maken met een paar vrienden achter de microfoons en de draaitafel. En natuurlijk een paar paaldanseressen.
Toch weet hij in deze wat ranzige nietsigheid een feestje te bouwen. Snoop Dogg speelt een medley van zijn grootste hits, zonder daar verder veel woorden aan vuil te maken. We gaan van Tha Shiznit naar het heerlijk groovende Gin and Juice: Snoop Dogg rapt de fragmenten van zijn grote successen vlekkeloos en zalig lijzig aan elkaar.
Dieptepunten zijn er ook, volop. Bij de foute techno van de pornopersiflage Wet en het minstens zo lelijke I Wanna Fuck You denk je: wat doe ik hier? Maar als de rapper daarna zijn plastic pistool weer pakt en honderd bankbiljetten het publiek in schiet, ben je geneigd hem alles te vergeven. Dit is Snoop Dogg, en die speelt zijn zelf opgelegde rol eigenlijk perfect.
Pop
★★★☆☆
Ziggo Dome, Amsterdam, 20/3.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden