Er zal een tijd komen dat mensen het niet in hun hoofd zullen halen om een semi-referendum te houden over het wel of niet verwoesten van de natuur. Maar zover is het nog niet; intussen heeft in Nederland de ammoniaklobby de Provinciale Verkiezingen gewonnen. Slecht nieuws voor het korhoen, de grutto, haas, bij, bloem en boom. Slecht nieuws voor de mens, aarde en het zwerk. Slecht nieuws voor alles en iedereen omdat de wrok in het lichaam van de machtige diersoort nog steeds zwaarder weegt dan de liefde voor alles wat mooi is op deze planeet.
Erdal Balci is schrijver en journalist. Hij schrijft om de week een wisselcolumn met Thomas van der Meer.
Nu weergalmt overal de zin: ‘Het gewone volk heeft gesproken’. Persoonlijk krijg ik de rillingen bij het horen van die woorden. Dan ga ik namelijk in gedachten terug naar 2002. In dat jaar had het gewone volk ook gesproken en de Turkse Partij voor Rechtvaardigheid en Ontwikkeling (AKP) van Tayyip Erdogan in Turkije naar de absolute macht gestemd. Sindsdien voelt daar alles wat goed en mooi is de wurggreep van islamisten om de keel. Het gewone volk laten spreken is niet iets om trots op te zijn. De ware opgave is het volk naar een zodanig ontwikkelingsniveau te tillen dat dat het geen ‘gewoon volk’ meer is, maar ‘volk’ zoals in de titel van deze krant.
Het gewone volk is ook in Chili ruimschoots aanwezig. Vorig jaar hebben de Chilenen bij een referendum met 62 procent een streep gehaald door een voorstel voor een nieuwe grondwet die gold als de progressiefste, meest democratische ter wereld. Moderne wetgeving die een balsem had kunnen zijn voor de onderdrukten, voor kinderen, voor vrouwen, voor natuur en dier, voor de armen en de inheemsen. En juist de mensen die het voorgestelde sociale beleid het best konden gebruiken, hebben met hun stem de tekst in de prullenbak geflikkerd. Zelfs de inheemsen, die gebukt gaan onder eeuwenlange achterstelling, hebben tegen gestemd.
Want, de mensen van deze wereld – van Chili tot Nederland – hebben een rekening te vereffenen met de aarde, met de natuur, met de moeder, met het leven. Ze weten dat ze andere gevoelens moeten koesteren, maar toch kunnen ze er niets aan doen dat ze niet van de aarde, van de natuur, van de moeder houden. De wrok voor de moeder die niet tot in de eeuwigheid doorgaat met de borstvoeding weegt wellicht zwaarder. En wat te denken van de grond die hun het eeuwige leven niet gunt en hen op den duur weer tot zich roept?
Het is ook niet makkelijk om – met de gruwelijke gedachte van de naderende dood in het achterhoofd – de bloemen, planten en dieren, het water in de beek en de lotus op het water, lief te hebben. Het leven is een immense teleurstelling voor mensen die te weinig zijn opgeleid, te weinig belezen zijn en te weinig zijn begeleid door mensen die het geluk wél weten te vinden door de realiteit van deze prachtige planeet te omarmen.
De grote meerderheid van de mensen is ongelukkig en geeft uiting aan deze geestelijke kwelling door mensen in het zadel te hijsen die als antwoord op de teleurstellingen van het leven de natuur kapotmaken, mensenrechten opheffen en het ideaal van kansengelijkheid aan diggelen slaan.
De muziek moet het ontgelden in Afghanistan, het vrouwelijke lichaam in Iran, de droom van een sociaal beleid in Chili, de natuur in Nederland, het vrije denken in Rusland en de waarheid in Amerika.
De planeet is te prachtig om haar lot in de handen te leggen van de onderontwikkelde massa’s. Als slimme mensen verheffingsidealen verwaarlozen, zoals de laatste decennia gebeurde, dan krijgt de drift tot verwoesting vrij spel. In Nederland is volksverheffing ook al een hele tijd uit de mode en staan we oog in oog met een verkiezingszege van mensen die met ammoniak aan de haal willen gaan in de natuur zoals het coronavirus in een kwetsbaar, bejaard lichaam.
Source: Volkskrant