‘Ik lach echt te weinig’, zei mijn vrouw. Het was vroeg in de ochtend. Ik zat aan de eettafel, nog in mijn ochtendjas en probeerde mezelf met een kop koffie tot leven te wekken. Ze had een vervelende droom gehad, waarin ze haar haar had afgeschoren. Alles, op twee banen aan de zijkanten na. ‘Dus eigenlijk droomde je dat je Herman van Veen was’, zei ik. Ze lachte flauwtjes en haalde haar schouders op. ‘Wanneer heb ik nou voor het laatst echt gelachen?’ Een paar maanden geleden, daar kwam ze na even denken op uit, tijdens een weekend weg met vriendinnen.
Ik begreep wel wat ze bedoelde. Ze werkt in haar eentje en ziet haar vriendinnen weinig omdat iedereen altijd maar druk is met allemaal dingen. En het gezin is nu eenmaal niet bepaald een omgeving waarin je aan de lopende band in een deuk ligt, ondanks wat sommige mensen je proberen wijs te maken. Het helpt weliswaar als je jongste dochter in een kwade bui heel agressief de tune van Paw Patrol zingt (‘Paw Patrol/ Paw Patrol/ we zijn al onderweg/ als er een probleem is/ in Avonturenbaai/ dan komen Ryder en zijn pups/ in een ommezwaai’), maar dat gebeurt ook niet elke dag.
Ik nam me voor mijn vrouw vaker aan het lachen te maken, of haar in elk geval dingen voor te schotelen waar ze om zou kunnen lachen. Een vlaag paniek overviel me. Wat als ze om helemaal niets moest lachen? Misschien zouden we dan wel uit elkaar moeten. Een doemscenario, maar wel reëel. Vooral omdat mijn humor zich beperkt tot hard lachen om heel stomme dingen. Bijvoorbeeld om een filmpje waarin een kerel stoer zit te doen in een zo’n lange, klassieke, Amerikaanse auto. Hij geeft gas, die auto brult en hij trekt op. Net nadat hij de bocht is omgegaan geeft hij nog meer gas, maar raakt dan de macht over het stuur kwijt. De auto slingert, het portier slaat open en die kerel valt uit de auto en rolt de weg op. Dat filmpje laat ik haar misschien nog wel eens zien, net als de voedselvergiftigingsscène uit Bridesmaids. Maar je moet dit soort dingen nu eenmaal rustig opbouwen.
Toen we ’s avonds in bed lagen, kreeg ik een berichtje binnen. Het was een screenshot van de kop van een artikel en ik schoot in de lach. ‘Wat?’, zei mijn vrouw. Voorzichtig draaide ik het scherm naar haar toe. Ik hield mijn adem in terwijl haar ogen over de foto gingen waarop een hotel stond in de vorm van een endeldarm, compleet met anus (begeleidende tekst: ‘you can stay in a rectum shaped hotel for only $ 190 a night’). Ze fronste. Mijn maag kromp ineen. Toen brak er een lach door op haar gezicht. Godzijdank.
Source: Volkskrant