N.B. Het kan zijn dat elementen ontbreken aan deze printversie.
Karin Dreijer maakt het bizarre begrijpelijk en brengt het onbekende dichtbij. Via presentatie en muziek van de band Fever Ray, vertolkt Dreijer de wisselende gemoedstoestanden. Op het nieuwe, derde album Radical Romantics speelt Dreijers stem verschillende rollen. Soms plechtig en gepijnigd maar vaker als een kwelgeest: jennend, bijtend, pesterig, uitdagend. De meeste tracks zijn langzamer dan op eerdere albums, maar ‘Carbon Dioxide’ kreeg een furieus dansritme, waarbij Dreijers stem declameert en behekst. De muziek van Fever Ray draait niet om ‘mooi’ maar om inclusief: alle klanken mogen. Lees de hele recensie.
Soms helpt het om een plek te verlaten en dan terug te kijken, zoals Dubliner James Joyce, die in vrijwillige ballingschap zijn grote Dublin-boek Ulysses schreef. Zo’n gevoel krijg je bij Renascer, het tweede album van het Maat Saxophone Quartet. Het is een onomwonden ode aan de fado, in het bijzonder de legendarische Portugese gitaarvirtuoos Carlos Paredes, van wie sopraansaxofonist Daniel Ferreira drie stukken arrangeerde. Lees de hele recensie.
Het is bijna onmogelijk om niet te vallen voor de brute charme van Sleaford Mods. De eerste indruk is verpletterend: een zanger draait rondjes om de microfoon en declameert confronterende lappen tekst, eerder een litanie van vloeken en verwensingen dan reguliere songteksten. De muzikant-producer staat stokstijf achter zijn laptop, één hand in zijn broekzak en (tot voor kort) een biertje in de andere. Bij album nummer twaalf is het nieuwe er een beetje af en zijn de beats hooguit wat minder simplistisch geworden. Evengoed biedt UK Grim wat de titel belooft: grimmige muziek uit een verscheurd Engeland waar geweld op straat hoogtij viert en de vervloekte Tories alles kapotmaken. Lees de hele recensie.
De groep Rumbaristas vertegenwoordigt alles wat mestizo is, de Europese mengmuziek die vooral populair werd door Manu Chao. Denk wereldbeats, balkan-hoempa, punk-aanpak, latin-trompetten, flamenco en rumba. De albumtitel Malabares betekent ‘jongleurs’. De circustroep die verschillende muziekstijlen in de lucht houdt, is gevormd rond de Catalaanse rumbero Willy Fuego, die onder meer speelt met de toonaangevende mestizogroep Amparanoia. De eerste songs klinken prettig vertrouwd, maar al snel valt het gebrek aan een uitgesproken stem op. De mannen zingen allen in hetzelfde timbre. Hoe fijn is het als de raspende stem van Amparo Sánchez (van Amparanoia) klinkt op ‘La Vida Bella’. Vanaf dat moment komt de plaat tot leven. Lees de hele recensie.
Lees elke week recensies van de meest opvallende albums: nrc.nl/albums
U kunt ons via dit formulier informeren over taalfouten of feitelijke onjuistheden, dat stellen wij zeer op prijs. Berichten over andere zaken worden niet gelezen.
Source: NRC