N.B. Het kan zijn dat elementen ontbreken aan deze printversie.
Nu de Arrivatreinen staken, oogt het stationnetje van Cuijk nog romantischer. Fraai witgeschilderd gebouw, uit de late negentiende eeuw. Jammer alleen dat ook het treinverkeer in die tijd is blijven steken. Zo zijn er geen bovenleidingen. Gewoonlijk tuffen hier dieseltreintjes over een enkelspoor tussen Nijmegen en Roermond.
’s Ochtends staan de perrons stampvol, vertelt Joris, een student en eenzame passant, op weg naar de fietsenstalling. „We zijn hier gewend dat de trein uitvalt. En als hij rijdt, heb je nog kans dat je niet mee kan. Dan zit hij te vol.”
De Maaslijn rijdt door een prachtig stuk Nederland vol natuurgebieden (ik vier er deze week vakantie), en is van alle ongemakken voorzien: vervuilend, traag, storingsgevoelig, overvol. Al minstens twintig jaar zijn er plannen om er een elektrisch dubbelspoor van te maken. Keer op keer zijn die uitgesteld. Omdat er drie provincies bij betrokken zijn – Gelderland, Noord-Brabant en Limburg – is dit stationnetje bij elke editie van de Provinciale Statenverkiezingen weer eventjes het decor van lokale acties.
De afgelopen campagneweek: het CDA overhandigde op station Cuijk een manifest aan staatssecretaris Vivianne Heijnen (CDA, Infrastructuur en Waterstaat); de PvdA verzorgde een vervangende ‘taxidienst’ op de route; de SP hing nieuwe naambordjes op: Nijmegen werd ‘Amsterdam University’, Boxmeer ‘Den Haag Plein’, Roermond ‘Rotterdam Outlet’. Diepere gedachte: lagen deze idyllische stationnetjes in de Randstad, dan was er allang actie ondernomen.
Eerst zou het in 2020 zijn geregeld. Toen werd dat 2024. Dit jaar is bekendgemaakt dat het niet eerder dan in 2027 kan. Oorzaak: de oorlog in Oekraïne die de grondstofprijzen opdrijft. Ach ja, Poetin verknalt de Maaslijn. Terwijl je diezelfde oorlog ook kan aangrijpen als extra urgentie om die fossiele wagons eindelijk eens op schonere energie aan te sluiten.
Maar we blijven dus nog vier jaar stoken. Student Joris, die pendelt tussen Cuijk en Nijmegen: „Als het klaar is, ben ik hopelijk allang afgestudeerd.” Tot die tijd blijft dit zuidoostelijke deel van ons land afgesneden van een deugdelijke intercityverbinding, en mogen Joris en zijn streekgenoten op de landelijke televisie kijken naar debatten met Haagse kopstukken die het doen voorkomen alsof we een tweepartijenland zijn, met een keuze tussen ‘linksom’ of ‘rechtsom’.
Maar een spoorlijn is niet links of rechts. Het is een basisvoorziening die wegzinkt in meerdere in elkaar geschoven Bermudadriehoeken: die van de drie provincies, en die van provincie, Rijk en ProRail.
Dus springt Joris maar weer op de fiets. Eenzame fietser, langs een spoor zonder kabels, en een verlaten stationsgebouw in de ochtendzon. Niets meer aan veranderen, zegt mijn romantiserende, Randstedelijke blik. En die is nu juist het probleem.
U kunt ons via dit formulier informeren over taalfouten of feitelijke onjuistheden, dat stellen wij zeer op prijs. Berichten over andere zaken worden niet gelezen.
Source: NRC