N.B. Het kan zijn dat elementen ontbreken aan deze printversie.
Ik had een paar zinnen in een comedyserie van Chantal Janzen en Tina de Bruin, een Nederlandse actrice en cabaretière. Geen droom of hartenwens, maar het resultaat van een toezegging in het voorbijgaan aan Max Apotowski, de regisseur van Media Inside. Een vriendendienst waar ik volgens hem verder niets aan over zou houden.
„Zomerprogrammering.”
Ik was het bijna vergeten, maar de redacteuren rondom het programma mij niet. Ik werd na een vergadering van Media Inside in een auto geladen en naar Hilversum gebracht. De chauffeur zei dat je maar nooit wist hoe een koe een haas ving, misschien was ik volgend jaar wel acteur.
Het was in het RTL-gebouw, een bunker waar je voor iedere deur een ander pasje nodig hebt.
Ik zat opgesloten tussen andere figuranten.
En Chantal Janzen.
En Tina de Bruin.
En een cameraploeg.
Ook aanwezig: Hans Cornelissen, vroeger bekend van
Zeg ’ns Aaa, hij zat ook in mijn scène.
Ik ben slecht in dit soort situaties. Ik had er tevoren wel over nagedacht hoe ik ongedwongen met Chantal Janzen de mediawereld zou doornemen, maar uiteindelijk weet ik niet meer wat ik tegen Chantal Janzen heb gezegd.
Ja, die paar zinnen. Een keer of twintig die paar grappig bedoelde zinnen, die ik een paar minuten voor de opnames voor het eerst zag. Ze kwamen toch anders uit mijn mond dan de schrijvers ze bedoeld hadden. Chantal Janzen, Tina de Bruin en Hans Cornelissen moesten telkens opnieuw door een deur. Er was een spontaan moment dat werd besloten dat de zinnen ook anders uit mijn mond mochten komen, want ik speelde tenslotte mezelf, maar dan wel een versie van mezelf die niet bestaat.
„Vrij spel”, werd er geroepen.
Toen het er eindelijk op stond en de volgende figurant zich aandiende, werd ik bedankt.
Mijn acteercarrière zat er alweer op, het was kort en krachtig geweest, maar tegelijkertijd ook best lang. Toch leuk voor mij dat ik nu ook eens een bijrol in een comedy van Chantal Janzen had gespeeld, dacht ik toen ik op zoek naar een uitgang door het RTL-gebouw dwaalde. Er waren er niet zoveel die dat mij na konden vertellen. Fijn eigenlijk dat er niet gelachen was, ik had in ieder geval niet de komiek uitgehangen. Daarna liep ik me keihard vast in een draaideur, want geen pasje.
De portier had het op zijn beeldscherm gezien, beste scène van de dag.
U kunt ons via dit formulier informeren over taalfouten of feitelijke onjuistheden, dat stellen wij zeer op prijs. Berichten over andere zaken worden niet gelezen.
Source: NRC