N.B. Het kan zijn dat elementen ontbreken aan deze printversie.
Onrust in Suriname
Dit is het dagelijkse commentaar van NRC. Het bevat meningen, interpretaties en keuzes. Ze worden geschreven door een groep redacteuren, geselecteerd door de hoofdredacteur. In de commentaren laat NRC zien waar het voor staat. Commentaren bieden de lezer een handvat, een invalshoek, het is ‘eerste hulp’ bij het nieuws van de dag.
‘Geef ons vertrouwen, ik geef er een prachtig Suriname voor terug.” Dat zei de Surinaamse president Chandrikapersad Santokhi kort na zijn aantreden, op 16 juli 2020, tegen NRC. Halverwege zijn ambtstermijn is van dat vertrouwen nog maar weinig over. Dat prachtige Suriname ligt ver achter de horizon. En dat terwijl er hoge verwachtingen waren. De VHP van Santokhi werd de grootste partij, ruim voor Bouterses NDP. Santokhi had de VHP door interne hervormingen ontdaan van het sterk Hindostaanse imago met verkiesbare kandidaten van andere etnische groepen, dat was een kleine revolutie. En hij droeg zijn reputatie mee van ‘sheriff’, de moedige politieman en crimefighter die het had opgenomen tegen de drugsmaffia van Bouterse, en die als minister van Justitie het Decembermoordenproces voorbereidde. De versterking van het justitie-apparaat aan het begin van zijn ambtsperiode, ook met het oog op corruptie-onderzoek, was een goede eerste stap.
Dit is het dagelijkse commentaar van NRC. Het bevat meningen, interpretaties en keuzes. Ze worden geschreven door een groep redacteuren, geselecteerd door de hoofdredacteur. In de commentaren laat NRC zien waar het voor staat. Commentaren bieden de lezer een handvat, een invalshoek, het is ‘eerste hulp’ bij het nieuws van de dag.
Maar Santokhi’s reputatie is fors beschadigd. Een teken aan de wand is dat de NPS eerder deze maand uit de coalitie stapte. Juist de (overwegend Creoolse) NPS heeft een reputatie van good governance, zoals president Ronald Venetiaan in meerdere ambtsperiodes liet zien. Santokhi had beloofd een eind te maken aan de benoeming van ‘family and friends’ om vervolgens, zij het in veel mindere mate dan Bouterse, hetzelfde te doen. Door het vertrek van de NPS is Santokhi nog meer overgeleverd aan de Marron-partij ABOP van Brunswijk, die de politiek van ‘family and friends’ tot kunst heeft verheven.
In zijn reactie op de protesten van vorige week richt Santokhi zich vrijwel uitsluitend op de plunderaars en aanvallers van het parlement en op het belang van handhaving van de rechtsstaat. Op zich begrijpelijk. Volgens Surinaamse media waren de gewelddaden georkestreerd, mogelijk door Bouterse-aanhangers. Maar daarmee lijkt Santokhi te vergeten dat het overgrote deel van de demonstranten vreedzaam was en oprecht boos is over de toenemende armoede, torenhoge inflatie en stijgende brandstofprijzen, waartegen Santokhi ondanks zijn beloften nauwelijks maatregelen neemt. Zoals dagblad De Ware Tijd schreef: „Een gemiste kans om het staatshoofd te doen inzien dat de door hem beloofde ombuiging van beleid nog niet oplevert wat de mensen verwachten.” Saillant detail: in zijn inauguratierede prees Santokhi de idealistische jongeren die tegen de corrupte Bouterse-regering en voor een beter Suriname hadden betoogd, waarbij hij Stephano Biervliet noemde, dezelfde die nu opnieuw vreedzaam protesteerde en sinds maandag vastzit.
Santokhi’s manoeuvreerruimte is niet groot. De van Bouterse geërfde schuldenlast is niet verminderd en hij moet het IMF overtuigen om de stopgezette kredietverlening te hervatten. Ook laten de inkomsten uit de olievondsten voor de kust op zich wachten omdat oliemaatschappijen de exploitatie uitstelden. En dan is er nog het gevoelige dossier-Bouterse: wat gebeurt er als hij, zoals verwacht, dit jaar in hoger beroep als hoofddader van de Decembermoorden tot 20 jaar wordt veroordeeld?
Helemaal zonder instrumenten is Santokhi niet. Zo is het onbegrijpelijk dat hij er nog altijd niet in slaagt het belastinggeld te halen waar het zit: bij de bezitters van grote vermogens en onroerend goed en illegale goudexploitanten. In Suriname is er ook toenemende kritiek op zijn persoonlijk optreden. Waarom moet Santokhi als president van een intussen arm land net wat te vaak op reis met net wat te grote delegaties? Santokhi laat zich, zeggen ook personen uit zijn kring, de pracht en praal van de functie te veel aanleunen. Dat vreet aan het vertrouwen bij de bevolking, die liever de eenvoudige ‘sheriff’ zou terugzien. De president zal de bakens snel moeten verzetten.
U kunt ons via dit formulier informeren over taalfouten of feitelijke onjuistheden, dat stellen wij zeer op prijs. Berichten over andere zaken worden niet gelezen.
Source: NRC