N.B. Het kan zijn dat elementen ontbreken aan deze printversie.
Komaan, dacht ik overmoedig, het wordt tijd om online enkele tickets voor Vermeer te kopen. Ik had begrepen dat het nog lang zou duren voor ik de tentoonstelling kon bezoeken, maar er was geen reden voor grote haast.
Op sommige momenten had ik me zelfs afgevraagd of ik deze tentoonstelling überhaupt wilde zien. In 1996 zag ik immers al de Vermeer-tentoonstelling in het Mauritshuis in Den Haag; in Amsterdam zouden er ‘maar’ zes schilderijen méér te zien zijn. Daarvan had ik er bovendien al drie in The Frick Collection in New York gezien. Bleven netto over: drie schilderijen waarvan er één, Meisje met de fluit, vermoedelijk geen echte Vermeer is – als het al van hem is, is het een van zijn mindere schilderijen.
Moest ik voor die paar Vermeers naar een ongetwijfeld afgeladen museum? Ja, dat moest ik toch maar doen, vond ik bij nader inzien, want zulke onvergetelijke schilderkunst kun je niet vaak genoeg zien. Bovendien gebeurt er iets raars met je als je merkt dat iedereen ergens heengaat – en jij eenzaam achter dreigt te blijven. Zij praten erover, jij staat met je mond vol tanden. Er ontstaat ergens in je gemoed een aanstekelijk mengsel van snobisme, nieuwsgierigheid en kuddegeest – ook nog zwaar aangeblazen door de op volle toeren draaiende pr-machine van het Rijksmuseum.
Vermeer was iets geworden waar hij in zijn tijd nog nooit van gehoord had: een hype.
Dat gebeurde trouwens ook al bij die tentoonstelling in 1996, waar 460.000 bezoekers op afkwamen. Zo verrassend is het dus niet dat zich nu 450.000 mensen hebben gemeld om de tentoonstelling in Amsterdam te zien. Toch lijkt het Rijksmuseum erdoor overrompeld te zijn.
Ik merkte het toen ik vorige week vrijdag die tickets wilde kopen. Er ontstonden allerlei moeilijkheden terwijl ik op de site vorderingen probeerde te maken. Eerst kreeg ik – en ongetwijfeld tegelijkertijd duizenden anderen – geen toegang, maar na verloop van tijd kon ik wel doordringen tot een pagina met de vermelding: „1. Tickets. 2. Extra opties. 3. Persoonsgegevens. 4. Overzicht en betalen.”
Soms kon je het aantal tickets invullen en zelfs je persoonsgegevens, maar als je dat na veel gehannes gedaan had, lukte het toch niet om door te gaan naar ‘Overzicht en betalen’. Ik heb mensen gesproken die urenlang in dit digitale doolhof hebben rondgedwaald. Steeds stuiten ze op een ‘Ga door’ dat eigenlijk betekende: „Donder op.”
Zelf denk ik in zulke situaties al snel dat het aan mijn eigen onhandigheid ligt – en geef ik het op. Nergens op de website werd dat weekend vermeld dat het systeem volledig was „plat gegaan” en dat het zinloos was om het te proberen. Dat hoorden we pas afgelopen zondag van directeur Taco Dibbits, die het in Buitenhof met een trotse glimlach vertelde en vervolgens een vage belofte deed van wat extra avondjes als we ons netjes gedroegen.
Op dat moment schijn ik volgens omstanders boos „fuck Vermeer!” naar het beeldscherm te hebben geroepen. Er zijn media die het beruchte werkwoord alleen met sterretjes willen afdrukken, maar ik hecht in dit geval toch aan het héle woord, ook al heb ik niets tegen de schilder zelf. Want wat zaten ze dat weekend op die pr-afdeling van het Rijksmuseum te doen? Waren ze op de schoot van het Meisje met de parel gekropen?
NieuwsbriefNRC Cultuurgids
Wat moet je deze week zien, horen of luisteren? Onze redacteuren recenseren en tippen
U kunt ons via dit formulier informeren over taalfouten of feitelijke onjuistheden, dat stellen wij zeer op prijs. Berichten over andere zaken worden niet gelezen.
Source: NRC