N.B. Het kan zijn dat elementen ontbreken aan deze printversie.
Voor mijn ontnuchtering had ik zondag niet meer nodig dan een korte busrit naar huis. Ik had me achter in de bus verstopt, de nacht ervoor zo zwaar als mijn gemoed. De jongen en het meisje op de stoelen voor me deelden in indrukwekkend tempo leed met elkaar alsof ze vergeten waren dat ze niet op stil stonden. Vijf haltes, een dienstregeling aan ellende.
Hij had schurft, zij volgens mij ook. Jeuklotgenoten. „Het moest er eens van komen”, zei hij en krabde aan zijn linkerarm. Ik schoof een stoeltje naar links omdat mijn hypochondrie het zoals vaker won van mijn ratio. „Weet je waar ze altijd veel schurft hadden? Afrika. Maar daar hadden ze dan weer amper corona.” Een halte later ging het over tektonische platen, over Turkije. Ja, verschrikkelijk was het. Hij ging naar Bali. „Hebben ze daar ook veel aardbevingen?”, vroeg het meisje. „Volgens mij wel, of nee, ja, wel veel overstromingen.”
„Ik heb in Nederland ook weleens een aardbeving meegemaakt”, zei hij.
„O, in Groningen?”
„Nee, nee, in Naarden.”
„O.”
„Ja, 0,6 maar. Maar best wel leip.”
Ze stapten uit. Ik keek de man die achter het meisje zat direct in zijn ogen. Ik dacht dat we elkaar hadden gevonden in onze verbazing, omdat hij glazig terugkeek.
Hij bleek Brits.
Het was wat frisse lucht tijdens het doomscrollen, een bekertje water vanuit het publiek in je handen gedrukt tijdens die ellende-estafette waarin we ons momenteel bevinden. Je leeft mee, je geeft geld, je windt je op, je schudt je hoofd, je stuurt een tweet, stuurt wat spullen, je scrolt door en door en dan weg, beschermt jezelf en prijst jezelf, toch maar, gelukkig dat het jou allemaal niet overkomt. Je merkt dat je afstompt, omdat het bord te vol is, maar je weigert af te stompen, omdat je mens wilt blijven, je wilt meeleven, ook al kun je je niet inleven.
Terwijl voor elk bericht over een levend kind onder het puin in Turkije en Syrië, met elk uur dat verstrijkt een groter wonder, tien berichten verschijnen over de nog duizenden die niet gered gaan worden, koester ik het onmetelijke voorrecht dat ik hier, veilig thuis, kan lachen om een leipe aardbeving in Naarden.
U kunt ons via dit formulier informeren over taalfouten of feitelijke onjuistheden, dat stellen wij zeer op prijs. Berichten over andere zaken worden niet gelezen.
Source: NRC