N.B. Het kan zijn dat elementen ontbreken aan deze printversie.
Elke keer als ik denk dat de grens is bereikt, blijkt de NPO een nóg slechtere werkgever dan ik voor mogelijk hield. Waar deze publieke instelling de kans krijgt, legt ze de rekening bij haar medewerkers. Je verwacht van een publieke omroep een voorbeeldfunctie, je krijgt een waarlijk wanstaltige werkgever.
Zo ontdekte de Volkskrant vorige week dat in de arbeidsovereenkomst van de NPO zo’n fors boetebeding staat dat arbeidsjuristen ervan schrikken. Een werknemer die een zeer ruim omschreven geheimhoudingsclausule schendt, hangt een boete van 5.000 euro boven het hoofd. Plus „een boete van 1.000 euro per dag dat de overtreding voortduurt”. De teller kan eindeloos doorlopen, wat hoogst ongebruikelijk is. In 2017 voerde de NPO deze maatregel in omdat NPO-medewerkers zo vaak naar andere mediabedrijven doorstroomden. In plaats van wat aan het hoge verloop te doen (beter werkgeverschap, anyone?), legt de NPO de rekening bij de werknemers neer. En dan verbaasd zijn als medewerkers zich niet durven uitspreken over een angstcultuur.
Eerder kwam al aan het licht hoe schadelijk de flexcontractencultuur van de NPO is. Als een omroep er na een paar jaarcontracten niet meer aan ontkwam een medewerker een vast contract aan te bieden, vroeg het bedrijf getalenteerde mediamakers te vertrekken. Later mochten ze dan terugkomen, als het ze wettelijk weer een tijdelijk contract mocht aanbieden. Ik ken er een paar persoonlijk. Aan de kwaliteit van hun werk lag het niet. Ze wonnen later toonaangevende mediaprijzen voor hun podcasts en verslaggeving.
Ook droegen zulke korte contracten bij aan de angstcultuur. In haar DWDD-exposé schreef de Volkskrant over jaarurencontracten. Die zorgden ervoor dat medewerkers doorbetaald kregen als hun programma niet op de buis was, maar hadden als bijeffect dat ze een boete kregen als ze vroegtijdig vertrokken.
Hoe hard de NPO voor het personeel op de vloer is, zo lief is men er voor de mensen aan de top. De Balkenende-norm ontwijken is nog steeds gebruikelijk op het Mediapark. Daar hebben ze buitenproducent-constructies voor.
De Tweede Kamer riep de NPO eind vorig jaar op hier eindelijk eens mee te stoppen. Ook moeten vaste contracten de norm worden, want, zei Peter Kwint (SP), „de flexverslaving op het Mediapark is slecht voor werknemers, freelancers, een veilig werkklimaat en de kwaliteit van producties”.
Elke keer als er iets van het beroerde werkgeverschap naar buiten komt, murmelt de NPO excuses en belooft het beterschap. Dat maakt het extra genant. Alleen als ze betrapt worden, komt er iets van vooruitgang.
Grote krantenconcerns maken zich ook schuldig aan treurige werkgeverspraktijken, zoals het uitbetalen van bedroevende freelancetarieven. Dat is teleurstellend, maar het zit ook in het aard van het beestje. Bedrijven hebben immers een financiële eindverantwoordelijkheid naar hun aandeelhouders.
Maar van een publieke omroep mogen we veel meer verwachten. Op z’n allerminst fatsoen. Maar liever nog een lichtend voorbeeld voor de rest van het medialandschap van hoe betrouwbaar werkgeverschap eruitziet. Wanneer pakt de NPO de voorbeeldfunctie die bij een publieke instelling past?
U kunt ons via dit formulier informeren over taalfouten of feitelijke onjuistheden, dat stellen wij zeer op prijs. Berichten over andere zaken worden niet gelezen.
Source: NRC